adagio in g minor

karyoka karyoka
şahane bir klasik eser.
tutkulu ve imkansız bir aşkın tercümesi. masumiyete şehvet ve acı eşlik edercesine. çaresiz bir çığlık.
kumpel kumpel
mükemmel albinoni bestesi. insana hem hüznü hem de umut hissini aynı anda yaşatabiliyor. doğrusu bu eserleri büyük salonlarda ya da katedrallerde dinlemenin verebileceği hazzı tahmin bile edemiyorum.
ha buyrun bir de andre rieu'nun orkestrasından dinleyin :

countingtheboatsinthebay countingtheboatsinthebay
progressive rock severler için ayrıca renaissance'ın cold is being şarkısı ve ekseption'un adagio isimli yorumları mevcut. ancak bana sorarsanız çok da güzel değiller. ekseption'unki gereğinden fazla heyecanlı, renaissance'ınki ise klişe şarkı sözleriyle besteyi vasatın altına çekmiş. istisnaları olmakla beraber progressive rock gruplarının bu tür girişimlerini genelde başarısız buluyorum. kendileri yarattığında daha anlamlı şeyler ortaya çıkarabiliyorlar.