anın fotoğrafı

114 /
gamlı baykuş gamlı baykuş
hayatım tamamen şu karenin içerisinden ibaret; bugün de dündü zaten.




ben hayatımdaki her krize başta çok büyük tepkiler veriyorum, yani tepki derken saymak ve sövmek anlamında değil. halihazırda zaten zor olan o kriz anlarını daha da büyütmek, iyice içinden çıkılmaz bir hale getirmek gibi. ya kendimi yemek yemeye veriyorum (son krizimin getirisi +20 kg oldu mesala), ya hiçbir şey yapamıyorum, ya da bambaşka yollara girip çıkıyorum.

bu salgın hastalık sürecinde başlarda tepkim "hiçbir şey yapmamak." şeklindeydi. sonra dedim ki; "gamlı baykuş her kriz geçiyor, sonrasında hayatın boyunca o durumlarla yaşamak zorunda olsan bile bir süre sonra normalleşiyorsun ve kendine verdiğin zararlar hep yanı başında kalıyor.". o sebeple hemen bu krize el attım, bunu depresif bir duruma elimden geldiğince sürüklemedim ama şartlardan dolayı da bir döngünün içine girmek zorunda kaldım; kaçışsız.

5-6 yıl önce kötü bir dönemdeyken kafam dağılır diye bir puzzle almıştım ama gidip gelip "deli işi bu." deyip kalktım başından ve en sonunda da "severler böyle işi." diyerek kutusuna kaldırıp yayıntılarımın arasına atıverdim ama aklımın bir ucunda hep vardı (yarım kalan her şey lanet olsun ki oradadır her zaman.). uzatmıyorum, bu olaylar başlayınca da; "dur ya şurda bi puzzle vardı." deyip onu ortaya çıkardım. sonra da kendimi bir döngünün içinde buldum işte. 1-2 saat puzzle yap, puzzle yaparken podcast dinle, 1.5-2 saat kitap oku, kalk yemek yap, biraz daha puzzle yap, akşam oldu yemek ye. kahve iç, 2-3 bölüm dizi izle, çok geçe kalma uyu, çünkü yarın yine yeniden aynı tempoyu yaşayacaksın. dediğim gibi, şu fotoğraf karesi yaşam şeklimi her şeyiyle özetleyen bir belge oldu.

not: puzzle da bitti, yapacak şeylerim eksildi, derin bir boşluktayım.
2
114 /