asansörde yalnızken yapılanlar

16 /
primeronkolog primeronkolog
bir seferinde ankara havası çalıyordu. başladım oynamaya ulan bi baktım kapı açıldı.ellerim havada kalakaldım.asansöre binen kız hınzır bi gülümsemeyle yüzüme baktı inincede kahkahayı basmasına neden olan eylem.
labirend labirend
ben hiçbir şey yapmam. çünkü bir keresinde aynaya bakıp garip garip mimikler yaparken asansöre biri girmişti. küçüktüm o zamanlar, çok utanmıştım. o günden beri asansöre binince mimiksiz ve hareketsiz beklerim öyle. hatta çoğu zaman, işim de yoksa, asansörde biri varken binmem, boş gelene kadar beklerim. çünkü her seferinde sanki kendimi tutamayıp garip mimikler yapacakmış gibi oluyorum. bekleme salonu gibi yerlerde de oluyor bana bu. çok kötü bir şey.
ebyad ebyad
ne olursa olsun, sağdan soldan zombiler çıkıp asansörü bassalar da, asansör hızla düşmeye başlasa da, elektrikler gidip geldiğinde bir anda karşıma katil bebek chucky çıksa da, kuğulluğumdan ödün vermemeyi düşünmek.

son zamanlarda popüler olan asansör şakaları sebebiyle düşünür oldum asansörlerde.
bona fide bona fide
inene kadar aynaya bakıp saçımı düzeltiyorum. kaç kez asansörün durup kapının açıldığını farketmedim.meğerse bekliyorlarmış. tabi yüzüm kızarıp iniyorum asansörden.yakışıklısın fazla bakma kendine diyorlar arkadan. özellikle iş yerinde çok oluyor.
lö şuhane lö şuhane
üzerimdekini yalap şap kaldırıp sütyenimi düzeltmek,
varsa külotlu çorap ya da kemerimi hizalamak,
saçlarımı kontrol etmek,
parfümümü tazelemek,
aynada kendimi baştan aşağı kesip "yürrü be kızım!" diyerek götümü şaplaklamak.
16 /