çocuk sahibi olmak

13 /
linukus linukus
son zamanlarda başıma gelen en güzel şey, öyle mavi mavi bana bakıp "baba" deyince unutuyorum her şeyi.

lakin çok büyük sorumluluk, ilgilenmeyecekseniz, zaman ayıramayacaksanız yapmayın. yazık o çocuklara. hiç siklenmeyen, azıcık muhatap olunan zamanlarda da prens/prenses gibi davranılarak deli gibi şımartılan, öz güvensiz, beceriksiz, tek başına bir bok beceremeyen, paylaşmayı, yardımlaşmayı bilmeyen çocuklarla dolu ortalık. yapmayın amk daha iyi.
tehlikeli oyunlar tehlikeli oyunlar
kesinlikle uzun uzun, en ince ayrıntısına kadar düşünülmesi gerekir. yarını belli olmayan bir yerde yaşıyorsanız, her an işten kovulma/ ekonomik sıkıntı/ iflas etme vs. kaygısı yaşıyorsanız oturun bir düşünün.

sizin hatalarınız yüzünden o çocuğu da yakmayın. ileriyi düşünmeden çocuk yapmayın. bakamayacak durumdaysanız ''rıskı gelir'' mantığıyla hareket etmeyin.

sonuçları ağır olur.
küçükharfleyazılanherşeyyanlıştır küçükharfleyazılanherşeyyanlıştır
bugun bir misafir geldi. nadir salonda oturuyorum. tak diye geldi kalkmak da olmazdi. basladilar tabi sagdan soldan giydirmeye. bir ara sacma sapan yasayan, iste cocugunu bir cok seyden mahrum yetistiren birini anlatiyorlardi ki lafa daldim,
sen kimsin cocuk yapiyorsun kafasiz herif senin neyine bencil pic bir de der ki rizkiyla geliyormus uhahsuhua falan seklinde (misafir kadin annemin en yakin arkadasi agzimizi arada beraber bozuyoruz)

o esnada annem 10 sn dir bana donuk sessizce dinliyordu saniyorum. ben tekli koltukta yayilmis bosluga saydiriyordum. bir ara kafami dondurdum. el isini pauselamis bana bakiyordu. tam konusmaya devam edecektim
-sshhhh
dedi
anne oyle degi
-sshhhh dedi tekrar. bilmedigin seyler var konusma
neyi bilmiyoru.. ya da tamam ya neyse deyip kalktim gittim.
abi neyi bilmiyorum beni tahrik ediyorsun aksam aksam. hayretsin kadin.
ah ya neymar ah ya neymar
abartılan mevzu. bir de çocuk 1-2 yaşına geldiğinde yaptığı birkaç normal büyümüş de küçülmüş hareket sonucunda bunların mal velileri ay benim çocuğum çok zeki tribine girer.

yıllar sonra ise gelinen sonuç:

katia katia
''çocuk sahibi olmak bir acayip macera. birini şekillendirdiğini zannediyorsun ama o kendince büyüyor. dönüşen sensin. sen, seni büyütüyorsun.''

ahmet mümtaz taylan


gerçekten de böyle. hatta sen onla çocuk olup insana dönüşüyorsun.
mevlüt şekeri hüznü mevlüt şekeri hüznü
ya biz çok kötü zamanda çocuk sahibi olduk. samimiyim. yani işte biraz bitimiz kanlandı elimiz kalem tuttu, belli birtakım bilgiye çabuk ulaşır oldu, hırslarımız var. işimizde iyi olmak ister ve bunun için çalışırken çocuğumuzun kötü olmasını ister miyiz hiç? hoop, okuyoruz bi dolu. çünkü imkan var ve gerçekten de okumalıyız. uykusunu ayrı, yemeğini ayrı, davranışlarını ayrı okuyoruz. kimi fıtrat psikolojisi diye ancak bu topraklarda kendine bir yer edinebilecek islami yahut da aşırı derecede kadın düşmanı/muhafazakar hareketlerle çocuk yetiştirme derdine giriyor, kimi attachment paranting diyor, kimisi istatistik ve ingilizce bilgisinden yola çıkarak son araştırmaları okuyor. neden? hep daha iyi çocuk yetiştirebilmek için. bak tüm şu kitapların ortak noktası, bebeye baarmayın, şiddet kesinlikle uygulamayın. şimdi şurada soruyorum 30 yaş üstü olup da anasından babasından bi tek fiske yememiş kaç kişisiniz? valla ben dayağın hasını yediğim zamanları biliyorum. doğru mu? bugünkü bilgimle tabisi diil. kendinden fiziksel ve bu noktada zihinsel olarak çok çok geride bir canlıdan sanki erişkin gibi düşünüp hareket etmesini beklemek abesle iştigal, illa ki farkındayım; ama gel gör ki bazen öyle bi çıkıyor ki sinirler tepeme yeminle diyorum şimdi anamın zamanında olsaydım da ağzının ortasına iki tane patlatsaydım. hiç değil benim içimin şişi inerdi. içimize ata ata kanser olcaz yeminle ya. öf.
13 /