damnation

1 /
keyif pezevengi keyif pezevengi
harika bir albüm olmasına rağmen opeth de diğer gruplar gibi işi piyasaya mı dökmeye çalışıyor diye akıllarda soru işaretleri uyandırmış albüm.malum anathema,katatonia gibi grupların hali.bunu progresiflik icabı gelişmeye vursak da bundan sonra gelen ghost reveries albümü sıkı fanları tarafından pek takdir görmemiştir.
nectar nectar
opeth in 2003 yılında çıkardığı iki albumunden biri. bir diğeri için;(bkz: deliverance)
tam anlamıyla opeth i yansıtmayan,sadece akustik parçalardan oluşan bir albumdür.onun için; rica ediceğim sadece bu albumu bilenler,dinleyenler ortalıkta opeth benim en sevdiğim grup,ben çok pis opethciyim şeklinde dolaşmasınlar.
sereia sereia
kendilerinin müzik dehaları olduğunu düşündürten opeth albümü.yumuşacık ve huzur verici şarkılarla dolu yedinci albümleri olan bu albüm,opeth dinlemeye başlarken ilk dinlediğim şarkıları barındırıyor.gerisi de çorap söküğü gibi geldi tabi,müzik bunca kaliteli olunca!
sinek larvası sinek larvası
parıltılı bir akşamda muhtemelen şehrin ışıklarına bakarak bir bardak viski eşliğinde dinlenmesi gereken albüm...deliverance la aynı dönemde kaydedilmesi de mikael ve opeth in tamamen farklı soundlarda olsa da iyi müzikten ödün vermediğini göstermiştir...bu yüzdendir ki opeth sadece bir black metal grubu değildir...müziğinden çok farklı tatlar alabileceğiniz şarkılarının arasında tekno ve hatta caz müzikten nüanslar duyabileceğiniz bir gruptur...bu öyle bir harmonidir ki aynı şarkı içinde hem gözlerinizi doldurabilir hem de yüzünüzde bir tebessüm oluşturabilir hatta belki de öfkelendirebilir...duyguların bütün renklerinden bir tutam vardır içinde...bu yüzden opeth hayattır....
dgntkn dgntkn
opeth'in bilinen tarzından çok uzak, genelde akustik ve clean ton enstrümantasyondan oluşan şahane albümü. albümün tamamında inanılmaz bas ritmleri mevcuttur. şarkıları alıp bambaşka diyarlara götürmüştür.özellikle (bkz: hope leaves) ve de (bkz: closure).
to rid the disease ve de ending credits bambaşkadır.
damnation bana göre tam bir yolculuk albümüdür. trende ya da otobüste dayarsınız başınızı cama, kulaklığınızda son ses damnation şarkıları çınlarken dalarsınız uzaklara.
sycrone one sycrone one
ürün farklılaştırmasına müzik sektöründe gösterilebilecek örneklerden birisidir.

yani belli bir tarz müzik yapan bir grubun bu yaptığı işten neredeyse taban tabana zıt bir iş yapıp farklı dinleyici tiplerine ulaşması, bunu da hakkını vererek, ortaya harika işler çıkartarak yapmaları takdire şaayan.

opeth'in brutal vokalli halini sevenler şüphesiz ki hep soğuk bakacaklar bu albüme ama benim için ve daha birçokları için harika bir "dinle, dinlen" albümüdür. yerim.
1 /