gecenin şiiri

61 /
ayımsı toraman ayımsı toraman
sana büyük bir sır söyleyeceğim zaman sensin
kadındır zaman ister ki
hep okşansın hep diz çökülsün
çözülmesi gereken bir giysi gibi ayaklarına
upuzun taranmış bir saç gibi zaman
soluğun buğulandırıp sildiği ayna gibi
ben uykusuz seni beklerken
zaman sensin uyuyan şafakta
sensin gırtlağıma dalan bir bıçak gibi
ah bu söyleyemediğim işkencesi hiç geçmeyen zamanın
bu durdurulmuş zamanın işkencesi mavi çanaklarda kan gibi
daha beter ah bu işkence hiç giderilmemiş istekten
bu göz susuzluğundan sen yürürken odada
bilirim bense büyüyü bozmamak gerektiğini
daha beter seni kaçak seni yabancı bilmekten
aklın ayrı bir yerde gönlün ayrı bir yüzyılda kalmaktan
tanrım ne kadar ağırdır sözcükler asıl demek istediğim bu
hazzın ötesinde sevgim hiçbir zararın erişemeyeceği yerde bugün
sen ki benim saat-şakağımda vurursun
boğulurum soluk alıp veremem
tenimde bir duraksar ve yerleşir adımın

sana büyük bir sır söyleyeceğim
her söz dudağımda bir dilenen zavallı
acınacak bir şey ellerin için kararan bir şey bakışının altında
işte bu yüzdendir sık sık seni seviyorum deyişim
boynuna takabileceğin bir tümcenin o parlakça kalp kristali
kaba konuşmamdan gücenme benim
bu konuşma ateşte tatsız cızırtıyı çıkaran sudur o kadar

sana büyük bir sır söyleyeceğim bilmem ben
sana benzeyen zamandan söz açmayı
bilmem senden söz açmayı bilir görünürüm
tıpkı uzun bir süre garda
el sallayanlar gibi gittikten sonra trenler
bilekleri sönerken yeni ağırlığından gözyaşlarının

sana büyük bir sır söyleyeceğim korkuyorum senden
korkuyorum yanın sıra gidenden pencerelere doğru akşam üzeri
el kol oynatışından söylenmeyen sözlerden
korkuyorum hızlı ve yavaş zamandan
korkuyorum senden

sana büyük bir sır söyleyeceğim kapat kapıları
ölmek daha kolaydır sevmekten
sevgilim
işte bundandır benim yaşama katlanmam

sana büyük bir sır söyleyeceğim - louis aragon
seanvictorydawn seanvictorydawn
once upon a midnight dreary, while i pondered, weak and weary,
over many a quaint and curious volume of forgotten lore—
while i nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,
as of some one gently rapping, rapping at my chamber door—
"'tis some visitor," i muttered, "tapping at my chamber door—
only this and nothing more."

ah, distinctly i remember it was in the bleak december;
and each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.
eagerly i wished the morrow;—vainly i had sought to borrow
from my books surcease of sorrow—sorrow for the lost lenore—
for the rare and radiant maiden whom the angels name lenore—
nameless here for evermore.

and the silken, sad, uncertain rustling of each purple curtain
thrilled me—filled me with fantastic terrors never felt before;
so that now, to still the beating of my heart, i stood repeating,
"'tis some visitor entreating entrance at my chamber door—
some late visitor entreating entrance at my chamber door;—
this it is and nothing more."

presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,
"sir," said i, "or madam, truly your forgiveness i implore;
but the fact is i was napping, and so gently you came rapping,
and so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,
that i scarce was sure i heard you"—here i opened wide the door;—
darkness there and nothing more.

deep into that darkness peering, long i stood there wondering, fearing,
doubting, dreaming dreams no mortal ever dared to dream before;
but the silence was unbroken, and the stillness gave no token,
and the only word there spoken was the whispered word, "lenore?"
this i whispered, and an echo murmured back the word, "lenore!"—
merely this and nothing more.

back into the chamber turning, all my soul within me burning,
soon again i heard a tapping somewhat louder than before.
"surely," said i, "surely that is something at my window lattice;
let me see, then, what thereat is, and this mystery explore—
let my heart be still a moment and this mystery explore;—
'tis the wind and nothing more!"

open here i flung the shutter, when, with many a flirt and flutter,
in there stepped a stately raven of the saintly days of yore;
not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed he;
but, with mien of lord or lady, perched above my chamber door—
perched upon a bust of pallas just above my chamber door—
perched, and sat, and nothing more.





then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling,
by the grave and stern decorum of the countenance it wore,
"though thy crest be shorn and shaven, thou," i said, "art sure no craven,
ghastly grim and ancient raven wandering from the nightly shore—
tell me what thy lordly name is on the night's plutonian shore!"
quoth the raven "nevermore."

much i marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly,
though its answer little meaning—little relevancy bore;
for we cannot help agreeing that no living human being
ever yet was blest with seeing bird above his chamber door—
bird or beast upon the sculptured bust above his chamber door,
with such name as "nevermore."

but the raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only
that one word, as if his soul in that one word he did outpour.
nothing further then he uttered—not a feather then he fluttered—
till i scarcely more than muttered "other friends have flown before—
on the morrow he will leave me, as my hopes have flown before."
then the bird said "nevermore."

startled at the stillness broken by reply so aptly spoken,
"doubtless," said i, "what it utters is its only stock and store
caught from some unhappy master whom unmerciful disaster
followed fast and followed faster till his songs one burden bore—
till the dirges of his hope that melancholy burden bore
of 'never—nevermore.'"

but the raven still beguiling my sad fancy into smiling,
straight i wheeled a cushioned seat in front of bird, and bust and door;
then, upon the velvet sinking, i betook myself to linking
fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore—
what this grim, ungainly, ghastly, gaunt and ominous bird of yore
meant in croaking "nevermore."

this i sat engaged in guessing, but no syllable expressing
to the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom's core;
this and more i sat divining, with my head at ease reclining
on the cushion's velvet lining that the lamp-light gloated o'er,
but whose velvet violet lining with the lamp-light gloating o'er,
she shall press, ah, nevermore!




then, me thought, the air grew denser, perfumed from an unseen censer
swung by seraphim whose foot-falls tinkled on the tufted floor.
"wretch," i cried, "thy god hath lent thee—by these angels he hath sent thee
respite—respite and nepenthe, from thy memories of lenore;
quaff, oh quaff this kind nepenthe and forget this lost lenore!"
quoth the raven "nevermore."

"prophet!" said i, "thing of evil!—prophet still, if bird or devil!—
whether tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore,
desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted—
on this home by horror haunted—tell me truly, i implore—
is there—is there balm in gilead?—tell me—tell me, i implore!"
quoth the raven "nevermore."




"prophet!" said i, "thing of evil—prophet still, if bird or devil!
by that heaven that bends above us—by that god we both adore—
tell this soul with sorrow laden if, within the distant aidenn,
it shall clasp a sainted maiden whom the angels name lenore—
clasp a rare and radiant maiden whom the angels name lenore."
quoth the raven "nevermore."




"be that word our sign in parting, bird or fiend!" i shrieked, upstarting—
"get thee back into the tempest and the night's plutonian shore!
leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken!
leave my loneliness unbroken!—quit the bust above my door!
take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!"
quoth the raven "nevermore."




and the raven, never flitting, still is sitting, still is sitting
on the pallid bust of pallas just above my chamber door;
and his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming,
and the lamp-light o'er him streaming throws his shadow on the floor;
and my soul from out that shadow that lies floating on the floor
shall be lifted—nevermore!
darth minor darth minor
ben gecenin sonundan söz ediyorum
ben karanlığın sonundan
ve gecenin sonundan söz ediyorum

evime gelirsen eğer sevgili bana ışık getir
ve küçücük bir pencere oradan
mutlu sokağın kalabalığını seyredeyim.

hediye-jose bousquet.
lilii lilii
so many days, oh so many days
seeing you so tangible and so close,
how do i pay, with what do i pay?

the bloodthirsty spring
has awakened in the woods.
the foxes start from their earths,
the serpents drink the dew,
and i go with you in the leaves
between the pines and the silence,
asking myself how and when
i will have to pay for my luck.

of everything i have seen,
it's you i want to go on seeing:
of everything i've touched,
it's your flesh i want to go on touching.
i love your orange laughter.
i am moved by the sight of you sleeping.

what am i to do, love, loved one?
i don't know how others love
or how people loved in the past.
i live, watching you, loving you.
being in love is my nature.

you please me more each afternoon.

where is she? i keep on asking
if your eyes disappear.
how long she's taking! i think, and i'm hurt.
i feel poor, foolish and sad,
and you arrive and you are lightning
glancing off the peach trees.

that's why i love you and yet not why.
there are so many reasons, and yet so few,
for love has to be so,
involving and general,
particular and terrifying,
joyful and grieving,
flowering like the stars,
and measureless as a kiss.

that's why i love you and yet not why.
there are so many reasons, and yet so few,
for love has to be so,
involving and general,
particular and terrifying,
joyful and grieving,
flowering like the stars,
and measureless as a kiss.
aitaliina aitaliina
bizim zamanımız dolmuş çocuklar ..
her yanımız tepeleme alçak ..
her yanımız ihanet bizim .
söndürülmüş çoktan meşalemiz .
susturulmuş hikayemiz dudakta ..
şimdi kim bakıp bakıp uzaklara ,
yad edecek o güzel günleri..
hatırlamaz olduk güzellikleri .
harcadık bir kalemde tüm masum şeyleri ..
içine ettik sevmenin ,sevilmenin ..
hakkını veremedik candan kardeşliklerin,
oysa kitabını yazdık tüm kalleşliklerin.
beni bu durakta bırakın çocuklar
daha fazla çirkinlik görmek istemiyor gözlerim..
ne yalan söyleyeyim çocuklar ..
bu zamanın insanı olmak zorunda kalmak ;
ağır bir dram ve keşmekeş bir kepazelik !
nils holgersson nils holgersson
elde var hüzün

söyleşir
evvelce biz bu tenhalarda
ziyade gülüşürdük
pır pır yaldızlanırdı kanatları kahkaha kuşlarının
ne meseller söylenirdi mercan koz nargileler
zamanlar değişti
ayrılık girdi araya
hicrana düştük bugün
ah nerde gençliğimiz
sahilde savruluşları başıboş dalgaların
yeri göğü çınlatan tumturaklı gazeller
elde var hüzün
o şehrayin fakat çıkar mı akıldan
çarkıfeleklerin renk renk geceye dağılması
sırılsıklam aşık incesaz
kadehlerin mehtaba kaldırılması
adeta düğün
hayat zamanda iz bırakmaz
bir boşluğa düşersin bir boşluktan
birikip yeniden sıçramak için
elde var hüzün.

attila ilhan
darth minor darth minor
bir adam bir kadın var içimde iyice anladım
bana bunu sessizce anlatıyorlardı
bir yerde onların yönlerinden
alımlı bir zarf katlanmıştı uzaktaki
bulvarların geceye vurdukları
çağırmasız kır günlerini zararsız akrepleri
uzunlamasına yaşayıp yatay bir çocukla kalkan
bir sürü alışkanlıklar taşıyan
insanlığımızı gülüşü yalnızlar çarşısında
çağrılmış gümüş seslerini aynadaki yüzlerin
başkası sevsin diye en seçkin yerine
bir şal gezdirirdi
insanlığımıza bir şey getirirdi yalnızlarla

bir sen varsın hep saçların ağzın
bir merdiven hücresinde
uzak çağrışımlarla koşardın ya bensem
seni sonsuz gelişinle
saçından tanıyor gülüşünden kaçıyor
eğilip başını içlerimden geçtiğin zaman
uzağa bir yolcuya karşı çıkar gibi
artık gecikmiş alışıldığım gidişinle
davranılmaz üstünde durulmaz
hiçbir tüfeğe gelmez bir kekliksem

yüzün soygundan geçmiş öyle bir yerde
durmuş ki bakışın boynun bozgun
üstünden bir nehir geçer gibi
ya gecedir ondan ya bulanık sudan
bir hasta gibi ağrımaktasın

gelişini aldım onu nasıl harcadım
denizden bunalıp okyanusa
selâm çakan vapurun
sevindik adımına birden parka çekildik
ve birden nasıl bayram bıyıklı
bir yaylım herkesin yaydığı bir merhabayla
eğip başını içlerimden gittiğin zaman
uzağa bir yolcuya çıkar gibi

selini üstüme çektin önce
camdan bir mektup dolabının
üstüste sayısız koridorunu yüzüme yakın
başını duvara değdirmiş bir benzetişle
josef ka benzeri bir bakışındı
ya da konuşmayı kesip aman sen
öyle bir gittin ki benimle

piknik beni sana verdi önce
gelişen güneş yalnızlıktan bir göze
eski ellerin
ve çağlarınla bir şeye uzanmış etin
ve hançerinle zamana saf durmuş
son gidişindir bu

bunların hepsi beni çağırıyorlar sevinçlerimden
biri denizdir uzun boylu gürültüsüyle
zaten hangisi kavak zürafası değil
biri bütün yan odaları bekler
kuşkulu geçer camlardan
ve bırakır yerini bir koridor bekçisine

haydi sen bütün onlara git benimle
son sigaramdın
gidişin antinikotin
birden bir şey mutlu eşit piyano çalıyor
elleri iki çeşit durgun
gerçi çıkmıyor gelenlerin karanlığa duranların
suya inen sesleri

tam şimdi denizinle
bir çakıl taşına yaklaşıyor
kuma çok yakın bütün kesitlerinle
bakıyor ve bunalıyorsun

tam şimdi ipe koşan
beni elleriyle alkışlayan
ağrıyan bir gün geliyor

cahit zarifoğlu
nils holgersson nils holgersson
gönül çalamazsın aşkın sazını
ne perdeye dokun ne teli incit
eğer çekemezsen gülün nazını
ne dikene dokun ne gülü incit
dinle ki bülbül gelesin aşka
karganın namesi gider mi hoşa?
meyvasız ağacı sallama boşa
ne yaprağını dök,ne dalı incit
bekle dost kapısın, sadık dost isen
gönüller tamir et ehl-i dil isen
sevda sahrasında mecnun değilsen
ne leyla'yı çağır, ne çölü incit.
la bocca della verita la bocca della verita
unutmak mı, delisin,
gitmesem de bekler orada deniz.
gelirsem, bilmelisin
benim beklememdir burada deniz.


gitmek gibi geleceğim
denizin delisine.
delinin denizi gibi
o ne kadar giderse.

ö.asaf
3
monadiana monadiana
bilmemek bilmekten iyidir,
düşünmeden yaşayalım
mâra,
günü ve saatleri ne yapacaksın?
senelerin bile ehemmiyeti yoktur.
seni ne tanıdığım günleri hatırlarım,
ne seneleri,
yalnız seni hatırlarım
ki benim gibi bir insansın.

-asaf hâlet çelebi
1
ayımsı toraman ayımsı toraman
11 kasım yalnızlar gününe ithafen...

fon:


çok yalnızım dünyada, ama yine de yalnız değilim,
her saati kutsamaya yetecek kadar.
çok önemsizim dünyada, ama yine de küçük değilim,
senin önünde karanlık ve akıllı bir nesne
gibi kalacak kadar.
kendi irademdir istediğim ve ona eşlik etmek
eyleme giden yollarda;
istediğim, sessiz ve ürkek zamanlarda,
yaklaştığında bir şeyler,
bilenler arasında olmak
ya da yalnız başıma.

seni hep bütünüyle yansıtabilmektir istediğim,
ve kör ya da yaşlı olmamak hiçbir zaman,
senin o ağır, yalpa vuran suretini taşıyamayacak kadar.
istediğim kendimi geliştirmektir.
eğrilmiş olarak kalmamak hiçbir yerde,
çünkü ancak bir yalana dönüşürüm eğildiğimde.
ve senin önünde gerçek olabilmek.
tanımlamak istiyorum kendimi,
uzun uzun ve yakından bakılmış,
bir resim gibi,
anladığım bir sözcük,
su içtiğim testi,
annemin yüzü,
en korkunç fırtınalarda,
beni taşıyabilmiş
bir gemi gibi.

gördüğün gibi, çok şey istiyorum.
belki de her şeyi;
karanlığını her sonsuz düşüşün,
ve her yükselişin titreşimli ışık oyunlarını.

çok insan yaşamakta hiç bir şey istemeden,
hepsi de yetinmekteler sığ duygularının
perhiz sofralarıyla.

ama sen sevinç duymaktasın, hizmet eden
ve susuzluk çeken her yüzden.

seni bir alet gibi kullanan,
herkesten sevinç duymaktasın.

henüz soğumadın ve vakit geç değil,
hayatın kendini huzurla ele verdiği,
oluşmakta olan derinliklere dalmak için.

rainer maria rilke
nils holgersson nils holgersson
bağlanmayacaksın

bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne.
"o olmazsa yaşayamam." demeyeceksin.
demeyeceksin işte.
yaşarsın çünkü.
öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki.
çok sevmeyeceksin mesela. o daha az severse kırılırsın.

ve zaten genellikle o daha az sever seni,
senin onu sevdiğinden.
çok sevmezsen, çok acımazsın.
çok sahiplenmeyince, çok ait de olmazsın hem.
hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin.
senin değillermiş gibi davranacaksın.
hem hiçbir şeyin olmazsa, kaybetmekten de
korkmazsın.
onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın.
çok eşyan olmayacak mesela evinde.
paldır küldür yürüyebileceksin.
ille de bir şeyleri sahipleneceksen,
çatıların gökyüzüyle birleştiği yerleri sahipleneceksin.
gökyüzünü sahipleneceksin,
güneşi, ayı, yıldızları...
mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak.
"o benim." diyeceksin.
mutlaka sana ait olmasın istiyorsan bir şeylerin...
mesela gökkuşağı senin olacak.
ille de bir şeye ait olacaksan, renklere ait
olacaksın.
mesela turuncuya, ya da pembeye.
ya da cennete ait olacaksın.
çok sahiplenmeden, çok ait olmadan yaşayacaksın.
hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi,
hem de hep senin kalacakmış gibi hayat.
ilişik yaşayacaksın. ucundan tutarak...

can yücel
61 /