hiç yapılmadığı için gurur duyulan şeyler

distopikhayatınütopiksonucu distopikhayatınütopiksonucu
ergenken aşık olduğum çocuğun "hadi kaçalım, gidelim buralardan" teklifini kabul etmediğim için yıllarca kendimle övündüm. o zamanlarda bile aklım başımdaymış dedim. aşk beni tamamen kör edememiş, gözlerimdeki perde azıcık da olsa aralıklıymış dedim.

sonra yine ergenken ve tüm dünyanın yükünü omuzlarımda taşırken -öyle sanıyorsun- uyuşturucu maddelere hiç özenmediğim ve kullanmayı hiç düşünmediğim için kendimi bir kez daha tebrik ettim.
gerçi sigaraya olan bağlılığımı en azından esrar mesrar içmiyorum diyerek mazur göstermeye çalışıyorum o ayrı.

yıllardır çalışıyorum. hiçbir zaman hırslarımın beni yönetmesine izin vermedim. kimsenin üstüne basarak, haklarına tecavüz ederek bir yerlere gelmeye çalışmadım. sırf takdir edilme çabası için kendime yakışmayan şeyleri yapmadım.

hayatımda, nefrete yer vermediğim için kendimle gurur duyardım. sonra, ilk kez bu duyguya kapıldığımı fark ettim. sanki ben, ben değildim. kendimi tanıyamaz hale gelmiştim. emin olduğum an kararımı verdim. en iyisi gitmekti. işten çıktım.
belki çoğu şeyin telafisi olabilir. ama ölüm ve zaman ikinci bir şans tanımıyor maalesef.
zaman ikamesi olmayan, en değerli yegane şeylerden.
avangard jazz avangard jazz
-bir kızı doğru düzgün taciz edememek.. hiç laf atmamış olmak.
-kurtlar vadisi izlememiş olmak, hayatın hiçbir noktasında çocukluktaki merak harici hiçbir dönemde elde tesbih taşımamış, sallamamış olmak.
-hiç iddia oynamamış olmak.

ha diyeceksiniz ki bunlar seni daha mı iyi bir insan yaptı, kesinlikle hayır. hatta bu yukardakileri yapan insanların şu anda benimkinden çok daha başarılı bir hayat veya kariyer yaşadıklarından eminim.