instela yazarlarının ruh halleri

152 /
tonguç tonguç
beni buraya taşıyanı, bende iz bırakanı ve benim özlemimi anıyorum.

hepsi kadın ve hepsi çok özel. ruh halim, onların varlığına şükrederek, beni ben yapmalarına minnettar olmak.

ha bu arada küfrediyorum da, ama bu özel olduklarını değiştirmiyor.

şu an düşündüğüm, gerçekten kadınların özel olduğu.

erkeklerden önce kadınlar olmalı, bunu unutmayın, doğrusu bu.
döverim seni hepinizi döverim ulen döverim seni hepinizi döverim ulen
sen gülünce ben de hemen gülüyorum. sen ağlayınca ben de hemen bir sigara yakıyorum. sen pazara çıkınca ben de en azından balkona çıkıyorum. sen birşey sorunca biraz düşünüp cevap veriyorum; ama çoğu zaman yine yanlış oluyor, kimi zamansa susarak boş bırakıyorum o soruyu. sen tartışmak isteyince bildiğim herşeyi unutuyorum. sen, unuttun mu deyince zaten bildiğim bir şeyi tekrar hatırlıyorum. senin varlığın bana yapılmış enteresan bir şaka sanki. aslında ben hala bu şakaya nasıl karşılık vermem gerektiğini arıyorum...
152 /