instela yazarlarının ruh halleri

152 /
döverim seni hepinizi döverim ulen döverim seni hepinizi döverim ulen
sen gülünce ben de hemen gülüyorum. sen ağlayınca ben de hemen bir sigara yakıyorum. sen pazara çıkınca ben de en azından balkona çıkıyorum. sen birşey sorunca biraz düşünüp cevap veriyorum; ama çoğu zaman yine yanlış oluyor, kimi zamansa susarak boş bırakıyorum o soruyu. sen tartışmak isteyince bildiğim herşeyi unutuyorum. sen, unuttun mu deyince zaten bildiğim bir şeyi tekrar hatırlıyorum. senin varlığın bana yapılmış enteresan bir şaka sanki. aslında ben hala bu şakaya nasıl karşılık vermem gerektiğini arıyorum...
osimariksevgilibenim osimariksevgilibenim
özür dilerim, ben bu kapıya bin kere gelip bin bir kere de kovulmuşum ama yine de ayaklarım başka yol bilmiyor özür dilerim.

ben inanmışım, hep sevebilme ihtimaline tutunmuşum da hiç dönüp bakmamışım ya bana olmazlarına özür dilerim.

sana yapabileceğin şeyleri bile yapmadığın için hiç kızmamışım da sonra neden kızmadım diye suçlu çıkarılmışım ya, özür dilerim.

cebinde upuzun yollar gizlerken, bana hep çıkmaz sokakta kaldık demelerine gözlerimi kapatmışım, meğer kör değilmişim de aptalmışım.

herkese yollar, dağlar aşarken bana bir adım yaklaşmamışsın da ben onu senin yorgunluğun sanmışım. dedim ya özür dilerim, aptalmışım.

olur bi gün kalbine saplanırsa acısı, beni sevmemişliğin değil de bu sevginin karşısındaki kayıtsızlığına yanarsan. hatırla ben seni avuç içlerim ceplerine sığabilecek kadar küçükken ve birlikte ısınabilecekken sadece kendi ellerini ısıttığın o köhne zamanlarda bile sevdim.

ya hatırlasana hasta yattığım bi gece vardı da, gecenin bi yarısı sen sıtmalanmıştın uyanıp uykumdan senin hastalığına yanmıştım. sen ne güzel kadınsın demiştin, keşke hep öyle kalsaydım.

hiç çoklarını istemediğim şeylerin en azları ile imtihan edildim her zaman. senden sevgi dilenmedim ama biraz sevmeni her şeyden çok isterdim.

hakkım olan şeyleri bekledim hep. benim de sırtıma bi yastık konsaydı da, bi kere de benim gözümün içine öyle bakılsaydı dedim.

belki de hiç istemediklerine onca şeyi feda etmene kırgındır içim. özür dilerim, bizi bitiren çabasızlığın ve aslında cebinde sakladığın tüm çözümlerini bir gün belki diye umut ederek yaşamışım.

özür dilerim, tüm olmazlarına rağmen seni en güzel yolum sanmışım. dedim ya, kör değilmişim de aptalmışım.
152 /