karantinadan mektuplar

paradoksyasayanadam paradoksyasayanadam
henüz kahvaltı yaptım ve limonlu bir ıhlamur içtim ve limonun öksürüğü tetiklediğini düşünmeye başladım. bugün üçüncü gün kendimi odaya kapatalı, banyoyu kendime tahsis ettim odamla dip dibe kapıları, diğerleri tuvaletle sınırlandı. kapımın dışında bir plastik tabure var, çay ve yiyecekleri onun üstünden alıyorum ve bırakıyorum. gittiğim hastane korona testi yapmadı, sanırım kit kıtlığı var. onun yerine kan tahlili ve tomografi yapıldı. doktor baktı ve bulguya rastlamadığını söyledi, ama kesin yoktur diyemem, dedi. kendimi tuhaf hissediyorum. öksürüğüm azaldı gibi, biraz balgam var, ateşim 36,5 derece. gözlerim yine kanlanmaya başladı, göz damlası aldırmalıyım. başkasına bulaştırmaktan korkuyorum, annem babam yaşlı insanlar.
günüm bilgisayar başında geçiyor diyebilirim, dün bir dizi izledim, ingiliz oyunu, yeşilçam tadındaydı. tanımadığım insanlarla iletişim kuruyorum çoğu kez, sosyal miyim acaba?
aslında bu tarz bir yaşantı bana çok uzak değil, ama yine de kısıtlı olma fikri beni bazen darlıyor.