kişisel bir şey

xander xander
teoman şarkısı.belkide en güzeli.


kişisel bir şey değil bu
yaşamak zor buralarda
kimdendi bu yara diye
kalbine sorduğunda
gerçeği istiyorsan
diyeceklerimi unuttum
garip geliyor dostlar
iz bırakmadan kaybolunca
bilirim geri gelmezler, ama
en güzel günleriydi onlar hayatımın
bazen bir fısıltı çıkar
bağırmaya çalışınca
tek bir umut bile yok mu
insan geçmişle yaşayınca
son kez inan yalan olsa da
bazen bir rüya yeter
kendimi kandırabilirim
ikimizde görürsek eğer
anabacı vokke anabacı vokke
yıllar geçtikçe değerlenen şarkılardan. o albümü çıktığında 11 yaşındaydım. birçoğunuz için öyle olmayabilir ama çocukluk benim için pek mutlu bir zaman dilimi değildii. o dönem ailemden uzakta büyümeye ve onun yan ürünü olan kimi dezavantajlara-savunmasızlık gibi- karşı yoğun bir öfkem vardı. bunlar niye benim başıma geldi diye isyan ediyordum. işte bu şarkının sert soundu o isyanıma denk düşmüştü. sözleri de punk parçaları gibi bir çırpıda ağızdan çıkıyordu. o da şarkının atar pointine artı bir ekliyordu. ama şimdi kocaman adam olarak dinleyince bir kez daha büyüksün teo diyorum:

"tek bir umut bile yok mu
insan geçmişle yaşayınca"