mor külhani

usuyitik usuyitik
ece ayhan 'ın kendi şiirine dair şiiridir.

1. şiirimiz karadır abiler

kendi kendine çalan bir davul zurna
sesini duyunca kendi kendine güreşmeye başlayan
taşınır mal helalarında kara kamunun
şeye dar pantolonlu kostak delikanlıların şiiridir

aşk örgütlenmektir bir düşünün abiler

2. şiirimiz her işi yapar abiler

valde atik'te eski şair çıkmazı'nda oturur
saçları bir sözle örülür bir sözle çözülür
kötü caddeye düşmüş bir tazenin yakın mezarlıkta
saatlerini çıkarmış yedi dala gerilmesinin şiiridir

dirim kısa ölüm uzundur cehennette herhal abiler

3. şiirimiz gül kurutur abiler

dönüşmeye başlamış beşiktaşlı kuşçu bir babanın
taşınmaz kum taşır mavnalarla karabiga'ya kaçan
gamze şeyli pek hoş benli son oğlunu
suriye hamamında sabuna boğmasının şiiridir

oğullar oğulluktan sessizce çekilmesini bilmelidir abiler

4. şiirimiz erkek emzirir abiler

ilerde kim bilir göz okullarına gitmek ister
yanık karamelalar satar aşağısı kesik kör bir çocuğun
kinleri henüz tüfek biçimini bulamamış olmakla
tabanlarına tükürerek atış yapmasının şiiridir

böylesi haftalık resimler görür ve bacaklanır abiler

5. şiirimiz mor külhanidir abiler

topağacından aparthanlarda odası bulunamaz
yarısı silinmiş bir ejderhanın düzüşüm üzre eylemde
kiralık bir kentin giriş kapılarına kara kireçle
şairlerin ümüğüne çökerken işaretlenmesinin şiiridir.

ayıptır söylemesi vakitsiz üsküdarlıyız abiler

6. şiirimiz kentten içeridir abiler

takvimler değiştirilirken bir gün yitirilir
bir kent ölümünün denizine kayar dragomanlarıyla

düzayak çivit badanalı bir kent nasıl kurulur abiler?
3400 3400
bu şiiri kendi aleminde tek olur kanımca.

o ne ritmdir, ne kurgu? istanbul sokaklarını başı
yukarıda gezmiş bir adamın şiiridir.

etrafa iyice bakanlara gönderilen bir şiirdir.
cepte taşınacak bir şiirdir.

üstadın bu şiiri özellikle şair emzirir...
sevinç dölleyen adam sevinç dölleyen adam
içinde hayal kurdurarak umutsuzluğa yahut umuda sürüklemez insanı. bir kalem dostunun da dediği gibi " umuda yer yok aramızda " aralarına ve satırlarına umut serpmezler fakat bu demek değil ki, umutsuzluğa sarılırlar. bir şeyi çıkardığın da illa ki yerine onu oturtmak zorunluluğunu yıkmak gerekir. bu huyu fark etmek bile yeterlidir. acının ve tutkunun genişlediği, okundukça tekrar kendini okutma şevki getiren şiir. olanı söylüyor. olanı anlatıyor.