pamukkale üniversitesi

1 /
legionturk legionturk
itülü olarak benim üstüme farz olmasada ilk entry girdiğim memleketimin okulu. her ne kadar yeni olsada türkiyede neredeyse öğrenci sayısı kadar öğretim görevlisi bulunan tıp fakültesine sahip güzel okul. eğlence falan yoktur denizlide pek olmaz sakindir bol bol kafa dinlersiniz.
neyzeni neyzeni
itü tekstilden mezun olan arkadaşımın kpds 70 üstü olmasına rağmen itü'ye kabul edilip, paü'ye kabul edilmediğini duyduğumda beni çok şaşırtan üniversite... yeni yeni güzelleşiyor, tıp fak. başta olmak üzere...
siradisi siradisi
geçen yıl üniversiteler kros şampiyonasının düzenlendiği okul. her ne kadar iyi bir organizasyon için çaba gösterilmiş olsa da, yarış parkuru tam bir faciaydı. zira kros yarışları toprak zeminde koşulur, pamukkale üniversitesi yönetimi başka yer bulamadığından mıdır nedir bilmiyoruz biz krosu asfaltta koştuk.
manha de carnival manha de carnival
hayatımın en güzel günlerini geçirdiğim okul, daha inşaat halindeki yurtlarında kalıp, pasaj içerisinde ders gördüğümüz, gece ders çıkışı yanındaki kızın elini tuttuğunda bile garip bakışlara maruz kaldığımız şehirdeki okulumuz.

yurtta nazım'ın resmine bakıp ta baban mı? diyen yurt görevlilerine sahipti bir zamanlar... kar yağdığında yurdun hemen yanındaki ormana gidişlerimiz hep aklımda. harç parası öderken denizlispor'a bağış yapma zorunluluğumuz, ilk bahar şenlikleri düzenlenirken ki heyecanımız ve diplomayı alırken yaşadığımız tatlı burukluk.

çok yıl geçti aradan, yurt gerçekten yurt oldu, binalar modernleşti. artık gecenin saat kaçı olursa olsun yanındaki kız arkadaşına garip garip bakmıyor insanlar, en azından eskisi kadar değil. ayağa kalkma zorunluluğu da yok galiba hoca geldiği zaman. hepsinden öte gecenin 10 unda açık tekel büfesi bulabiliyorsun bu üniversitenin şehrinde.

hiç bir okulla kıyaslayamadığım okuldur paü. çünkü benim okulumdur.
why georgia why georgia
zordur en başlarda üniversiteye alışmak; özellikle de büyükşehirden gelindiğinde, sosyal anlamda zayıftır, halk gezmeyi pek fazla sevmez, gezenlerse üniversite öğrencileridir, halk öğrenciyi de pek sevmez para gözüyle bakar öğrenciye, kampüs içinde minibüslerin öğrenciden para alması bundandır. ama çevre oluşmaya başladıktan sonra koymamaya başlar bu problemler kişiye. bir minibüs şöförüyle kavga etmek an meselesidir, ama aynı zamanda sevinilir minibüsler yenilendiğinde, bir nevi küçük şeylerle mutlu olmayı öğrenir insan, kat ve kat daha büyük bir alışveriş merkezi bilinmesine rağmen, şehirde açılan minicik bir alışveriş merkezi bile mutlu etmeye yeter. üniversite iyidir, güzeldir, gün geçtikçe güzel taraflarını görmeye başlarsın zira ayrıldığında elinde kalan sadece anıların olacaktır. pozitif bakmak lazım içinde bulunulan duruma, bir gün çekip gidilecektir, anıları toparlamaya bakmak lazım geç kalmadan.
tukaka tukaka
şimdiki binalarını ve sosyal tesislerini gördüğümde deyim yerindeyse kıskançlıktan çayladığım; zamanında iş hanı sayılabilecek bir mekanda ders gördüğümüz, şimdi ise pırıl pırıl binalarında eğitim veren ve o binalar gibi pırıl pırıl gençler yetiştirmesini umduğum üniversitem.
plastikdünyanınnaylondelikanlılarınaselamederiz plastikdünyanınnaylondelikanlılarınaselamederiz
pamukkale üniversitesinde kimya bölümü çok ilginçtir..yani bölüm kimya değil,aslında "fizikokimya" bölümüdür mübarek...şöyleki:
fizikokimya giriş dersiyle başlayan 2.sınıftan sonra,fizikokimya 1,fizikokimya 2 ile devam eder..4.sınıfta fizikokimya 3 ün yanına bir de kimyasal kinetik ekleyerek,insanı çileden çıkartırlar..bi de bunlar yetmezmiş gibi açılan seçmeli dersler de "yüzey ve kolloid kimyası","kataliz ve adsorbsiyon"..aa yeter ya..
bölümün fizikokimya ağırlıklı olmasının nedeni belki de yıllar boyunca kimya bölüm başkanının fizikokimyacı olmasından kaynaklanmaktadır..
(bkz:halil çetişli )
karyenass karyenass
bir saklıgölü vardır oranın.tadından geçilmez.her kampüste olması gereken bir yer olarak düşünülmüştür.
ayrıca gelişime açık geniş bir alanı vardır. kongre salonu da denizlinin en iyi konferans salonudur.

bir de efenim kampüs diye geçen üniversite sınırlarının hemen dışında mekanlar vardır. üniversite gençliğinin senelerini harcadığı yerdir
zeushera zeushera
mesleğimin altıncı yılını doldururken dönüp geriye ulen vay be! dediğim beni öğretmen yapan okul..değişimi hiç göremediğimz ama bizden sonrakilerin keyfini sürdüğü binalarıyla, kınıklı yerleşkesiyle büyüyen büyümeye devam eden eski okulum..biz o aman vermez yaz okullarında inşaat işçileriyle, bitmemiş fen-edibiyat binasıyla can çekişip toz yutarken şanslı sayardık bizden sonrakileri..eh öyle de olmuş...
ama eğitim fakultesine dokunmamışlar ne güzel..incilipınardadır eğitim fakültesi..bol ağaçlı içinde bir zamanlar yurtta barındıran sıcak bi yerdir..ama akademik düzeyi aman aman değildir hiç..okuması güzeldir ama işte o kadar..denizlilide sever(di) bizi..ah saadet hoca, vedat, nurettin, hasan, şerif hocalar...
her gidişimde ne çok şey verdik be sana dediğim- denilen okul...
1 /