yazarların 10 yaşındayken okuduğu kitaplar

1 /
mızmızkedi mızmızkedi
felsefe kitabı olmadığı kesin, ben stephen king okurdum ne olacak simdi. yani atakanı da abartmayalım tamam o yaşta bir çocuğun felsefeyi okuması güzel , tarih de okuyabilirdi, sosyoloji de biyoloji de . o alana ilgi duymuş okumuş çocuğu ilahlaştırmaya gerek yok bence, iyi eğer vakti olursa evrim de okusun bir gün katkısı olur ona.
the red queen the red queen
dünya klasikleri. okumaya 3 yaşında başlayınca 10 yaşa kadar epey yol alınıyor. çizmeli kedi falan filan tabii ilk okuduklarım. 7 yaşında ansiklopedi okumuştum, onu hatırlıyorum bir de.
bismillahirahmanirahimof bismillahirahmanirahimof
karikatür dergileri vazgeçilmezimdi. onlar dışında kapakta beyaz kurt olduğu için ilgimi çekmiş ve jack london'ın beyaz diş adlı kitabını okumuştum. baba zoruyla da sefilleri de o yaşlarda okudum. tek kitaplık halini tabi. sonra o kitabı iki kere daha okudum art arda.

şu net ki kişinin çocuk yaşta okuduğu kitap onun okumak eylemine karşı olan ilgisini belirliyor. o yüzden karakteristik özelliğine hitap edecek bir roman karakterinin olduğu ya da dünya klasikleri bu açıdan muazzam kitaplar sayılabilir.
arabada besk evde on besk arabada besk evde on besk
valla ben eski yunan mitolojisini sular seller biliyordum. bir de bolca satranç kitabı ve roman da okudum. kimse de gelip atakan gibi videomu çekmedi. iyi ki de çekmedi, her şeyi siktiret o ilgiyi kaybedince ağır sarsılırdım. sahi ali kırca'nın paso siyaset meydanına çıkardığı bir velet vardı, ne oldu ona?
dumrul dumrul
hayatım boyunca herhangi bir şey karşısında duyduğum en büyük heyecanı 7 yaşımda yaşamıştım. okuyabiliyor olmak çok büyük bir şeydi benim için.

9 yaşıma geldiğimde de hayvan gibi okumaya başladım. ablam ve ben evde sürekli kitap okuyorduk. ben jules verne ve alexandre dumas'ya bayağı takıntılı şekilde hayran olmuştum. onun dışında çocuk versiyonları basılan belki de bütün romanları aynı sene içinde okumuşumdur. kemalettin tuğcu kitapları hariç. ablam bana karşı hiç kıskançlık beslememiştir. gerçekten de ideal bir ablaydı. ben de ona karşı kıskanç olduğumu hatırlamıyorum ama içimde onun yaptığı şeylere karşı bir direnç vardı niyeyse. o kemalettin tuğcu'yu çok sevdiğine göre ben onu okumamalıyım gibi bir şey. sonuç olarak 8 ayda filan yığınla kitap okumuş oldum.

annem bizim kitabı bırakıp uyumamız için bize küçük yalanlar söylerdi. "kitabı yastığınızın altına koyarsanız gece uyurken içindeki bilgiler kafanıza girer" diyordu. ama aslında bu taktik ters tepti. çünkü ikimiz de roman ve hikaye okuyorduk ve bilgilenmek gibi bir amacımız yoktu. zevk aldığımız için okuyorduk. bu küçük yalana inandığımız için okuduğumuz kitaplara ara vermedik ama yatarken okul kitaplarını yastığımızın altına koymaya başladık. ödevlerimi filan da yapamıyordum, ilkokul hayatım boyunca karnemde "iyi"lerin olduğu tek sene de budur. ilk dönem karnesi pek etkilemedi beni. belki de aileden bir tepki gelmediği içindir ama ikinci dönem böyle hafif bir ekşidiklerini hissettim, "pekiyi"ler baya buharlaşıp "iyi"ler artmıştı. hızım öylece kesilmiş oldu. çizgi film izlemeyi kitap okumaya tercih etmeye başlamam da böyle oldu.

sonra da yıllarca bir şey okumadım. derslerim düzeldi ama bunun faydasını hiç görmedim doğrusu. aradaki fark, zevk alarak yaptığın bir şeyin sana katacakları ile mecburiyetten yaptığın şeylerin sana katacakları arasındaki farktır. kitap okumaya devam edip okulu çift dikiş gitsem herhalde çocukluğumu daha güzel hatırlardım. zevk aldığı şeyi yapmayacaksa "çocukluğunu yaşamak" dediğiniz şey nedir ki zaten?
4
the red queen the red queen
siz kitap ismi veriyorsunuz, ben genel yazıyorum. neden mi? çünkü 3-20 yaş arası ne bulduysam okudum. okuldaki kütüphane en sevdiğim yerdi. ben kitapları raf raf okuyordum. öğrenme açlığımı da hiç doyuramadım. sonra okumayı epey azalttım çünkü bilgisayarla tam zamanlı ilgilenmeye başladım. ikinci girimi de daha da kıl olun diye yazıyorum primat sürüsü.
eyike eyike
biz akşam ne yediğimizi unuttuk. nasıl hatırlayalım hangi kitabı okuduğumuzu, on yaşında. ancak çok olmadığı kesin, gibi.
atlar ve yeşiller atlar ve yeşiller
evde okuduğum onlarca kitaptan beni hala daha dehşette bırakan tek kitap.ne malmışım amk.insan neden bunu okur derseniz bilinçsiz okuma böyle bir şey sanırım.bir ara bununla ilgili baya düşündüm,evet bazı kitaplar zararlı arkadaşlar,zehir gibi çocukların ulaşamayacağı yerlere koyunuz.

1 /