17 ağustos 1999 marmara depremi

ophelias ophelias
aradan yıllar geçmesine rağmen çok net hatırlıyorum. o gece üstümde yeşil bir gecelik vardı. depremden sonra o geceliği bir daha hiç giyinmemiştim. çocuk aklı işte. uzun süre dışarıda yatmıştık. eve girmeye korkuyorduk. mahalleliyle akraba gibi olmuştuk. hiç olmadığımız kadar samimiydik. o samimiyeti sevmiştim ama eve dönüp yatağımda uyumak istiyordum. eve girdiğimde dizlerim titrerdi. sanki ev sürekli sallanıyor gibi gelirdi. bir tane benjamin ağacı vardı evde. sarsıntı hissettiğimizde hep o ağaca bakardık yaprakları sallanıyor mu diye. uzunca bir süre ağacın olduğu odaya girememiştim. girsem bile görüş mesafemde olmazdı. korkunçtu…
bu başlıktaki 246 giriyi daha gör