30 yaşından sonra anlaşılan gerçekler

17 /
slysmk slysmk
ne yaparsanız yapın 20'li yaşlardaki insanlara anlatamayacağınız gerçeklerdir. siz yaşadınız, biz de yaşayacağız. kaçış yok.
marimar marimar
değişimin asla bitmediğini kavradığın, tam her şeyi anladım dediğin anda aslında daha yolun başında olduğun gerçeği.
soolcan soolcan
aslında bakıyorum da çok şey öğrenemedim hayattan. hala insanlar kandırabiliyor beni, hala beş yıl sonra ne yapacağımı bilmiyorum, hala paramı düzgün kullanmayı öğrenemedim, hayatın anlamını çözemedim velhasıl pişemedim. biri ocağın önüne duruyor galiba ısı bana ulaşmadı henüz.
illuyanka illuyanka
insan seçimlerimden ibaret derdim hep. fazlasıyla eleştirirdim kendimi. her sorunda ilk faturayı kendime çıkarırdım gereksiz bir özsaygı eksikliği ile. şimdi de insanın seçimlerinden ibaret bir hayat yaşadığını ama yıllar evvel o eski kendiyken yaptığı seçimlerden zamanla pişmanlık duyabileceğini ve bunun normal olduğunu anladım. yani o seçimi 10 sene önceki ben yaptım, o gün ona ihtiyacım varken, bugün bu değişmiş halim o secimden pişmanlık duyabilir. bu son derece insani.

bir de birilerinden saygı ve şefkat beklemeden evvel kendime saygı duymam ve şefkat göstermem gerektiğini öğrendim. her zaman beceremesem de, iyi kotardım bunu deyip başımı okşadım sıklıkla.

insanların öyle kolay kolay değişmeyeceğini, sevginin kimseyi olduğundan başka biri yapamayacağını da öğrendim -yetişkinlerle alakalı- bir insan kendisi değişmek istemediğinde asla değişmezmiş, senin neler yaptığının zerre önemi yokmuş, bu yüzden birilerini değiştiririm diye hayatınıza almayın sakın. çünkü kendisi değişmek istese bile zorlu bir süreç değişim. tahrip olmuş bir psikolojinin, duygusal ihmale uğramış bir bireyin dönüşmesi hem zorlu hem de yorucu bir sürecmiş. bu gercek bana çocuklarımı nasıl iyi yetistiririm motivasyonu olarak geri döndü. yaptigim her hatada cocuklugumu gördüm, yılmadım, dönüştüm, iyi ki!

boşuna kasıyoruz gerçi on yıl evvel bu başlıkları okurken dünyayı kurtarırım ben, bu ne ki derdim yazılanlara. 10 yıl sonra 30'ların ortalarına yaklaşırken bu gerçeklere ancak kendi deneyimlerimle ulaştım. olumlu tarafından bakarsam ot gibi yaşamıyorum desem de çoğu kez mutlu bir sığlığı acı çeken bir derinliğe tercih ederdim diyorum bazen de. ama çocuklarımı bu bilinçle geliştiremezdim. sırf bunun için bile yaşadığım her şeye değer.
neverendingblueroad neverendingblueroad
amma çok şey anlamışsınız bravo. ben 40'ıma yaklaşıyorum, tas da aynı hamam da. zaten o kadar hızlı geçiyor ki zaman bi' bok anlamıyorum. ha belki zamanın daha hızlı geçmesi olabilir anladıklarım arasında. ama gerisi hep aynı.
17 /