90 larda çocuk olmak

skyish skyish
unutulması ve aynı zamanda dönüşü mümkün olmayan bir şeydir.
balkona çıkıp evin önünden geçerken kim olduğunu bile bilmeden turgut özal'a el sallamaktır.
polyanna'yı okuyup hayatı toz pembe görmektir.
her yaz tatile girer girmez balkondaki saksıya fasülye dikmek ama her seferinde sulamayı unutup kurumasına göz yummaktır.
havalar ısınır ısınmaz kardeşinle birlikte parkta bisiklet sürmeye gitmek,
senden hoşlanan insanlar bunu ailenin yanında söylediğinde ya da evi aradığında utançtan kıpkırmızı olup saatlerce ağlamaktır.
süper baba,olacak o kadar,alf... izlemek,
sezen aksu,sertab erener... gibi sanatçılara hayran olmaktır.
o güzel günlerin kıymetini bilmeyip arkadaşlarla oyun oynamak yerine manyak gibi ödev yapmak,
öğretmeninden deli gibi korkmaktır.
geçmişe dönüp baktığında "keşke!" dememektir.

(bkz:ah keşke bin keşke bir şimdi edebilse)
bu başlıktaki 1208 giriyi daha gör