babayla ilgili unutulmaz anılar

ila ila
çok var. bir tanesini anlatayım. naif bir adamdı benim babam. bir kere gönlümüzü kırmadı. sanırım 6.sınıftaydım. bahçeli 2 katli bir evin alt katinda kiracıyiz. babamla annem sabah erkenden dükkana gidiyorlar, ablamlar okula derken bir ben kalıyorum evde. ben öğlende gidiyorum okula. bakkala mi gittim ne. eve geldim, anahtarı almamışım yanima. bir saate okula gidicem. ama anahtar yok. okula gidemiycem diye başladım ağlamaya. napicagimi bilemedim. kaldım sokakta. neden sonra koşa koşa babamların yanına gittim ama epey yol var arada, şimdi olsa gidemem yani. neyse vardım dükkana. annem babam da demiyor ki bir gün okula gitmesen bir şey olmaz. deseler bile kabul etmem yani. babam tuttu elimden, eve geldik tekrar. orada bir adamla konuştu. upuzun bir merdivenle bahçeye girdiler. bahçeden banyo penceresine uzattılar merdiveni ama baya yüksekti. düşse bir sey olacak. babam oradan tırmandı. banyo penceresinden eve girdi, kapıyı açtı. yüzümü gözümü yıkadım, formamı giydim.babamla okula gittik. şimdi düşünüyorum da kim yapar ki bunu. benim babam yapardi.

sınıfımın en çalışkanı, hiç çalışmadan da en yüksek not alan kişisi olarak bendeki sorumluluk duygusu mu mallık mi artık her neyse, o ayrıca değerlendirilmesi gereken bir şey.

bu vesileyle bütün ölmüşlerimize rabbimden rahmet dilerim.
bu başlıktaki 21 giriyi daha gör