başka yerde olmak

radiance radiance
vurucu bir attila ilhan şiiri*

on iki sıfır beş'te izmir'de bir yıldız kaydı
imbat durmuştu kan ter içindeydim akdeniz'in elindeydim
söz temsili ışıklı bir tesbih karşıyaka'ydı
istanbul deyip mendebur sisli bir deniz kahvesinde içiyordum
istanbul soluk yeşil bir tramvaydı
sultanahmet demişti inliyordu
on iki sıfır beş'te izmir'deydim allahım
şiir deniz gibi kımıldıyordu

on iki on beş'te istanbul'a dağılmıştım
hilal gibi bir kızcağız beşiktaşta
rüyasını dokuyordu ondan bıkmıştım
çiğ mürekkep ve aseton kokuyordu
sarıyer'de balıkçılar denizi çekiyordu
deniz büyük büyük içini çekiyordu
on iki on beş'te bir kadeh cin parlatmıştım
kadehimi kırmıştım elim ayağım telaşta
vezüv içime çökmüştü şaşırmıştım
napoli'de gözlerim güneş diye doğmuştu
on iki on beş'te istanbul'da allahım
gökyüzü birdenbire buz gibi soğumuştu

on iki otuz beş'te napoli garında bir tren çırpınıyordu
aşağılık bir gemici barında ben burnumu şaraba sokmuştum
katiyyen sarhoştum kirpiklerim yanıyordu
santa-lucia civarında birkaranlık bir iştahsız orospu bulmuştum
bilmem neden
uyuyup uyuyup uyanıyordu
on iki otuz beş'te napoli garı'nda ben
utanmasam bilet parası dilenecektim
paris diye ölecektim
uzaktan notre-dame'ın çığlıklarını dinliyordum
kalbim köpürmüştü anlıyordum
on iki otuz beş'te napolide allahım
uyuyamıyordum uyuyamıyordum

on iki elli beş'te paris'te kan çıktı
içmdeki bozgun büyüyordu
herkeste bir telaş vardı herkes acıkmıştı
önüne gelen bir sual soruyordu
ben daima bir sual soruyordum
afrika bulut gibi üstüme yürüyordu
on iki elli beş'te sen uyandığın zaman
ben paristeydim
gare da l'est'de yoksul bir oteldeydim
kahrımdan seni terk etmiştim
hırsımdan kendimi içkiye vermiştim
mektuplarını yakıp yırtmıştım
bütün mektuplarını
bana yazdıklarını yazmadıklarını
on iki elli beş'te içimde isyan çıktı
paris çıldırmıştı ben çıldırmıştım
artık öteki ömrümü yaşayacaktım
r feynman r feynman
son mısralarında insanı sürükleyen, insanı derin bir duygu yoğunluğu ve belirsizliği içinde bırakan atilla ilhan şiiri.