behiç pek

1 /
ne içersen iç su iç ne içersen iç su iç
24 aralık 2008 tarihli leman dergisindeki ''halkın doktoru tayyip erdoğan'' karikatürüyle yine beni gülmekten bir haller etmiş karikatürist. ölmemiş hastaya kefen biçmemek konusuna çok matrak yaklaşmış. saygılar sunuyorum.



ctrl x ctrl x
bütün çizerlerin kendisine hayran bırakan hafta içi hemen hemen her gün işe gider gibi kalkıp dergiye gelen ve disiplinli bir şekilde çalışan bu çalışmasıyla belli bir çıtanın üstünde olduğunu gördüğümüz güzel abimizdir. sohbetide çok hoştur çok sakin bir yapısı vardır.hasan kaçanla beraber bazı dizi çalışmalarıda olmuştur(ekmek teknesi,fesupanallah)ekmek teknesinin final bölümünde kahvede dinlyiciler arasında oda vardır.pişmiş kelle dergisinin sorumluluğunu taşıyanlar arasındaydı.gırgır da iken latif demirci ile beraber muhlis bey sayfasını yapıyorlardı ayırıca birazda savaşalım köşesini hazırlamaktaydı.dahi çizedir kendileri dünyanın ilk kahraman eşyası kahraman masa esat nekadar yaratıcı bir zekaya sahip olduğunu bize gösterir

- ooo burhan abi.. kaç yıl oldu görüşmeyeli yav? üç yıl oldu mu?
- daha fazla olmuştur...
- yenge nasıl abi?..
- sana kaçtı ya yengen yıllar önce...
- yav biliyorum... her gün görüyorum ben yengeyi de... direk söyleyip üzmek istemedim.
horny meydan horny meydan
dünyanın en güzel saçmalayan insanı. ahmet yılmaz'la birlikte şu kariktür dünyasının messi ibrahimoviç ikilisini oluşturuyollar resmen. yerim.
efeşittirema efeşittirema
kendisiyle tanıştığımda, beyaz saçlarını görünce "bildiğin yaşlı amcaymış lan bu" diye içimden geçirmiştim. çok genç beklemiyordum ama bu kadar da yaşlı görünmesi şaşırtmıştı beni. çok kibar ve duyarlı bir insandır. severek takip edilir.
nickimsonik nickimsonik
keten inşaat muzdaribi. uykusuz dergi bu hafta, leman'da yazdığı yazısını yayınlayarak kendisinin yanında olmuştur. haklı kızgınlık yazısı, ihmalkar inşaat şirketinin ne kadar tepki almasına yol açarsa; o kadar değiştirir şirketin bencil tutumunu kanımca. zaten yaptığı işler tepki alan, olumsuz bir imaj çizmiş bir şirketmiş hali hazırda.
ctrl x ctrl x
kendi kalemminden;

beş çocuklu bir anne ve babanım son çocuğuyum.
10 aralık 1957'de istanbul'un kocamustafapaşa
semtinde dünyaya geldim. babam 1959 yılında
öldüğü için onu hiç tanımadım. çocukluğum ilkokula
başlayana kadar ahşap evimizin kocaman bahçesinde
bir horoz, bir köpekle, kedilerle, kuşlarla ve
ağaçlarla geçti. yalnız başıma hiç sokağa çıkmadım.
ama mahallemizin bütün çocukları hep bizim bahçedeydi
arkadaşsız kalmadım.

evimiz sahil yoluna da yakındı (semtimize o zamanlar
samatya deniliyordu). okula başladıktan sonra demiryolunda
oyunlar oynamaya başladım. sahile indim, bol bol balığa
çıktım. şimdi demiryolu ve tren bana üzücü gelse de
çok seviyorum. sandallara bayılıyorum...

(gırgır dergisinden bir pasaj kendisine ait.)
1 /