bilmek

1 /
yalnızlık senfonisi yalnızlık senfonisi
tutkuların evinde savaş kırıkları var;
kül olmuş bir bütün'ün yonga yanıkları var.
eski özlemlilerin yeni bahçelerinde,
anı kuyularının suskun çığlıkları var.

özdemir asaf
asosyal demokrat asosyal demokrat
bir bilgiyi her yönüyle kavramış ve irdelemiş olmaktır. inanç gibi konularla her zaman çelişse de, bilmek insanın en önemli erdemidir kuşkusuz. bilinen verinin kesin olup olmadığı gibi bir kavram söz konusu değildir. saf bilgi yalnız ve yalnız objektif yargılardan oluşabilir. sübjektif yargılar bilinemez, onlara ancak inanılabilir. nesnel yargının nasıl olabileceği konusunu birçok filozof araştırmıştır, ancak kesin bir sonuca varan yoktur elbette. günümüzde insanların büyük çoğunluğunun inandığı şeyler hakkında, "biliyorum" diyoruz biz. ne kadar da büyük bir yanılgı içindeyiz, acaba farkında mıyız? çoğunluğun bir şeyin doğruluğunu iddia etmesi onun ne doğruluğunu ispatlar, ne de o şeye inanmayı insanlık açısından önemli kılar. bilmek gerekli.
bimekan bimekan
kimilerinin kendilerine fazlaca pay biçmelerine sebep olan durum.

öyle ki bazı insanların bildiklerinden dolayı kendilerini "önemli" sanması durumu sıkça karşımıza çıkar. üstüne üstlük bir de bu bildiklerinin çok "önemli" olduğunu sanıp, ortaya bir laf atıp kaybolanlar var ki, akla zarar.
biz hepsine birden kısaca "kendi ışığından gözleri kamaşmış" insanlar diyoruz.
karyatid karyatid
bilmek acı çekmektir. ve bildik;
karanlıktan çıkıp gelen her haber
gereken acıyı verdi bize:
gerçeklere dönüştü bu dedikodu,
karanlık kapıyı tuttu aydınlık,
değişime uğradı acılar.
gerçek bu ölümde yaşam oldu.
ağırdı sessizliğin çuvalı.

pablo neruda
1 /