bir babanın yapabileceği en büyük şerefsizlik

1 /
kaygısız kaygısız
öncelikle; (bkz: başlık başıma)

ardından;
belli bir yaşa geldiğinizde;

-ben senin gerçek baban değilim..

gibisinden bi laf etmesi, daha doğrusu itiraf etmesidir.. zaten ergen bünye saçma sapan hayatı anlamaya bir dolu efor sarfederken ve kafası karmakarışıkken, böyle birşeyle karşı karşıya getirilmemelidir. eğer ki olursa da işte bu bir babanın yapabileceği en büyük şerefsizliktir.

(bkz: bırak dağınık kalsın)
hubede hubede
- küçükmüş.

evet bu. bahsi geçen küçük şahsı siz de tahmin edebilirsiniz. şahıs dedim resmen. bildiğin mahammadu diarra lan. tabi örneklendirilen şahısın " şahsı " ile alakası yok.
stochelo stochelo
iş yerinde arkadaşlarıyla oturup çene çalarken yanına gittiğinizde "evet büyüdü amcası, geçen gece malı sıvazlarken yakaladım keratayı" diye sizi rezil etmesi. amcaların size götüyle gülmesi.
mnrmnr mnrmnr
babamı severim. gerçekten... hayatında hiçbir şeyi kendisi için yapmayan; fedakarlığın dibine vuran, hatta bokunu çıkaran bir kimse kendileri.

bu yazının üstünde bulunan ve altına girilecek olan giriler düşünülünce bu işte bir 'amaaa' nın olması gerekiyor ama.

13-14 yaşlarımdayken, o yaşlardaki çocuklar gibi ben de pek ders çalışmayı sevmezdim. biraz daha dürüst olmak gerekirse; bildiğin hiç ders çalışmazdım. ebeveynlerim de içerlerdi bu duruma. en çok da babam...

bir gün babam beni, taşınacak bazı şeyler olduğunu söyleyip, yardıma çağırdı. eve 20-30 kiloluk birkaç koli götürülecekti. ben kolilerden birini aldım, babam beni takip ediyordu. işin garibi babam beni sadece takip ediyordu. elinde hiçbir şey yoktu. sanki bir şeyin olmasını bekliyor ve hiçbir şeyi kaçırmak istemiyor gibiydi... bir süre sonra benim maksimum 60 kiloluk bedenim, 30 kiloluk ağırlığı daha fazla taşıyamadı ve koliyi düşürdüm. babama baktım ve işte amaaa:

"ne yani sen hamal da mı olamayacaksın?"

babam sırf bu sözleri söyleyebilmek için, resmen plan yapmıştı... gözlerim doldu, ama en azından hamal olabileceğimi babama kanıtlamak için 'görevimi' tamamladım.

babam tarafından en çok yaralandığım an hala budur. yani benim açımdan bir babanın, babamın yaptığı en büyük şerefsizlik bu sözleridir.

yıllar sonra -artık nasıl oturduysa bu cümle- babamla tekrar konuşmak istedim bu konuyu. babam olayı hatırlamadı. birde güldü. hatta suratıma karşı. işte bu da babamın yaptığı en büyük ikinci şerefsizlik...
1 /