bizim hanım

frock frock
toplum içinde anne baba için "bizimkiler" çoluk çocuk için "bizim kız", "bizim oğlan" ifadeleri kullanılır fakat "bizim hanım" kullanımında "biz" derken ? diye sormadan geçemiyor insan*
camel camel
insanoğlu çiğ süt emmiş. bizim hanım diyince çok eşlilik, benim hanım diyince sahiplik oluyor. hanım diyince "hangi hanım?" diye sorarlar, o yüzden "the" gelmesi lazım başına. "eşim" dersen yine sahiplik. karım dersen kaba. benim avrat dersen ayı olursun. (bak buna ben de karşıyım)

"bizim" kelimesi türkçede ingilizcedeki "our" kelimesinden daha kapsamlıdır. özellikle biz zamiri politik söylemlerde çok kullanılır. "bunları kitaplarımızda yazdık" cümlesi mesela. "kaç kişi yazdınız lan bunu? ehüehühe" diye çıkışırsanız komikliğe, şakaya girer. ha, dragonlance yazmıştır adamlar, çıkışırsanız komikliğe bile girmez.

türkçe düşünmek gerek. cinsiyet ayrımcılığı eleştirisi adına saçma sapan çıkarımlara gidilmesi yanlış.

(ben bitanem diyorum. arabeskçi öküz beniiii.)
ahmak ı hayal ahmak ı hayal
kimin çiğ süt emdiğinin iyice silikleştiği bir zamanda yaşamak zor. ortada bir yanlışlık ve haksızlık olduğunu biraz esprili bir dille anlatmaya çalışan mı, yoksa ısrarla erkek egemen söylemle kadının adını yok eden ve onu "bizim evde yaşayan, bana ve çocuklara bakan kadın"a indirgeyen adam mı? bizim hanım kim? ona ismini geri vermek ve o orada yokken ondan ismiyle bahsetmek bu kadar mı zor? bunu sokaktaki adama anlatmanın imkansızlığı bir yana eli kalem tutan adama da anlatmak bu kadar zorken, türk kadını daha uzun süre böyle isimsiz, böyle silik, böyle mutfak kokulu yaşamaya devam edecek gibi. yine de gördüğün üzre sayın okur, eğitim hayatın her anında devam ediyor.
kabaramazsınkelfatma kabaramazsınkelfatma
söyleyenin zavallılığıdır. bizim bey, bizim hanım, bizimki...
insanlar aslında yaşamaktan vazgeçince ya da zaten baştan vazgeçecek bir şeyleri olmayınca girerler bu potaya.
kendileri de eziklenirler ama onlara öyle gelmez. aidiyet arzusu, birey olmanın önüne geçer. hatta bu tipler işyerinde de hep "biz" der. cümlelerini biz, ben, sen odağından kurtaramaz, gayet güvensiz, kaçak, eğik büzük dururlar. onların "biz" kullanımı hakkını vermekten değil, kendi başlarına varolmaktan ve öyle görünüp hayatın muhatabı olmaktan kaçmalarıyla yani çoğunlukla göt korkularıyla ilgilidir.