burası benim evimmiş meğersem

jugis nomen jugis nomen
götten uydurma değil, gerçek bir çocukluk fenomeni olduğunu dün şans eseri kanıtlamış oldum. 4 yaşındaki yeğenimle oynarken aramızda yaşanan bir diyalog:


- (perdeyi kaldırıp) dayı sen şimdi bu perdenin arkasına geç..

+ yau niye geçiyorum oraya?

- gel bak burası senin evinmiş (ittiriyor arkamdan perdeye doğru)..sen de benim canavarımmışsın.. ( insan
dışı boyutlarımdan ötürü canavara benzetebilir, normaldir. affediyorum.)

+ (oha uğur gürsoy...).... tamam geçtim..rroaaaarrrgghh..iyi mi?

- hı hıı.... sonra ben bu perdeyi açıyomuşum, sen de saldırıyomuşsun buna..(elindeki oyuncak bebeği göstererek..)


pokemon falan da izletmedik, niye böyle oldu bilmiyom.
bilemedimkişimdi bilemedimkişimdi
genelde çoğu insanın çocukluk döneminde sandalyelerin üzerine çarşaf , battaniye tarzı şeyler örtüp, içini saçma sapan eşyalarla evi gibi döşediğinde, elinde terlikle gelen anneye sölediği cümledir. misal (bkz: fırat)
hümanist draje hümanist draje
uğur gürsoy'un fırat karakterinden de duyduğumuz gibi,bir çok çocuktan oyunları esnasında duyabileceğimiz yerlerini benimsediklerini ve sahiplendiklerini gösteren bi sözdür.