buraya ait değilim

apartman sakini apartman sakini
yeni evinizin bulunduğu şehre taşınırken kamyondan eşyalarınızı indirdiğinizde, alışmaya çalışıp her defasında bir kez daha eskiyi gözlediğinizde, yollarında yürürken içinde bulunduğunuz arka plandan hoşnutsuzluk duyduğunuzda, gözlerinizde beliren o yaş tomurcuklarının; aşağıya doğru filizlendiği an haykırarak anlatmak istediğidir; buraya ait değilim!

hele ki okuduğunuz okula gidebilmek için her sabah o doğup büyüdüğünüz yerlerden geçmek zorundaysanız, boğazınızdaki yumrukla o an o istasyonda inmek istersiniz. nereye gidiyor olduğunuz bir anlık da olsa kafanızdan silinir. o an sadece o istasyonda inip, orada duracak olan bir sonraki trene binmek istersiniz, tıpkı eskiden yaptığınız gibi...

ve okuduğunuz okuldan mezun olursunuz. kazanma sevincini orada yaşadığınız halde, mezuniyet mutluluğunu başka şehirle paylaşmak zorundasınızdır. tam o istasyona geldiğinizde anne şefkatiyle sarılır ve tebrik eder sizi. öz annenizin yanından ayrılıp üveye doğru yolculuğa çıkmak gibi... sonra bir düdük yavrusundan koparır anneyi. inen diğer çocukları kıskanırsınız...

yeni evimin bulunduğu yerdeki insanlarca; "aa, istanbullu geldi!", "istanbullu gelsene aşağıya hava çok güzel.", "huysuz çıktı bu istanbullu!" diye anılmış olsam ve bu hoşuma gitse de odamdan çıkmayacağım. o jaluziyi açmayacağım.

ayrıca huysuz değilim. sadece... buraya ait değilim, bir başımayım, mutsuzum. ve asla ait olmayacağım da!