çocukluk travması

tekil kişilik tekil kişilik
arkadaşlar bir savaş yaşamadık diye bir savaşta üzerinde bomba patlayan çocuğu anlayamayacak, savunamayacak isek bırakın yetişkin bir insan olmayı çocuk olmayı bile başaramamışız demektir.
benim çocukluğuma ve travmalarıma göndermede bulunanlar,
çocukların uğradığı katliamlar karşısındaki vicdansızlar,
merhametsiz, soğuk ve hatta fazlasıyla donuk tavırlarının sebebini sorgulamalıdır önce.
çocukluk travması yaşanır etkileri hep kalır.
bunu en iyi ikinci dünya savaşındaki kamplarda hayatta kalmayı başaran çocuklar bilmektedir.
onların çocuk olarak ne kadar haklarının arkasında duruyorsa insan.
bir filistinli çocuğun da,
bir afganistanlı çocuğun da,
bir myanmarlı çocuğun da
bir yemenli çocuğun da
bir anadolu çocuğunun da arkasında durmak zorundadır.
edit: eğer ahlaksız tek bir yorum yaparsınız bu yazıma fena olur ona göre.