deprem olurken akla gelen ilk şey

zekzek zekzek
annem çok korkardı. son zamanlarında "şayet olursa beni bırak kendini kurtar, yaşadım yaşayacağım kadar" derdi. çocukluğunda erzincan depremini yaşamış, adapazarı depreminde istanbul'dan uzaktaydı. ufak depremleri hiç hissetmedi. ve sonunda kendi depremine gülerek yürüyerek gitti.

düzce depreminde çoğunluk gibi yatıyordum. hissettiğimde artık korkmaması için telaş edeceğim kimse yoktu, yaşayanlar için ne kadar zor olabileceğini düşünürken annem için istemsiz olsa da "acaba korktu mu" diye yüreğim sızladı.
bu başlıktaki 6 giriyi daha gör