devlet bana sahip çıksın

r feynman r feynman
kaderci anlayışın devlet versiyonu.

tembel, kendi şansını kendi yaratmaktan uzak, kendi yeteneklerini kullanarak iş yapmaktan aciz, uyuşuk, beş para etmez, coğunluğu boşuna oksijen tüketen insan kitleleridir.

(bkz: istisnalar kaideyi bozmaz)

hakikaten imkanı olmayan kimseler için yazar kişinin söyleyecek sözü yoktur lakin okur kişinin de takdir edebileceği gibi bu tür insan varlıkları, imkanı varken kullanmayıp kolay yoldan iş gördürme yolunu seçen ve atp'lerini geceleri üretecekleri çocuklar için harcayan insan kitleleridir. eğitilseler de bir işe yaramazlar çünkü eğitilecek bir tarafları kalmamıştır.

çalışmak, çalışmak, ve sadece çalışmak... kişi istediği kadar zeki olmakta serbesttir, lakin `zeka bir araçtır, kullanmasını ve yönetmesini bilene`.
aqua aqua
devletin pek çok yeteneğe sahip çıkmamasından ve halkımızın devletçi anlayışının değişmemesinden dolayı kimi zaman haklı olarak da kullanılabilen söz. ama bokumda boncuk buldum devlet bana sahip çıksın benzeri çığlıklar haklıyı da haksız duruma düşürebilir.

ulan yıllarca çalışırsın, film çekersin para kazanırsın, o paraları da çatır çatır yersin, ekonomi yapmayı, tasarruf etmeyi düşünmezsin, ömrün boyunca genç, güzel ve başarılı olacağını sanırsın, ama hayatın öyle olmadığını yıllarca seninle paran için birlikte olan dostların sattığı zaman anlarsın. sonra da tepinirsin devlet bana sahip çıksın ben bir zamanlar şunu bunu yapmıştım diye. ne yaptın ki sen? para kazandın, kazandığının vergisini de vermedin, sonra yedin paraları, göt gibi ortada kalınca devlet sana neden sahip çıksın ki? lan devlete baba dedik diye her şeyi babadan bekleyen fırlama çocuklardan farkımız kalmadı ha!