eller

alistoteles alistoteles
eller


ben,
imkânsıza dokunan
şiirle soluklanan
tırnaklarıyla aşk’ı çoğaltan
ve her defasında ona kalbini veren adam!


şimdi sokul bana…
bana dokun…
öyle y a v a ş…
azıcık soluklan!


kalbin üzerinde unutulmuş bir el gibi dokun…
başım dönerse şaşırma sakın!
hayret etme damarlarımda akan kanın çağıltısına…
gözlerimin kararmasına şaşma!
ruhumu kanatlandırsın kokun…
dokun!
ve yine şaşırma, yerden kesilen ayaklarıma!
sokul biraz daha… sokul…


göreceksin ne çok seveceğim seni.
inan unutmadığın bir duygu bu…
inan anımsadığın bir koku…
ellerime inan…
el-le-ri-me…
i n a n…


antakya, 12 eylül 2014
ali asafoğullari
biz simdi neyiz biz simdi neyiz
ziya osman saba'nın; türkçe'nin en güzel şiirlerinden biri olması muhtemel şiiri.
şöyle:

eller, hepsi de beşer tane parmaktan,
eller, türlü türlü... yaşamaktan.

boynu bükük eller, dizlerin üstünde,
ister bir yabancının, ister kardeşimin de!

eller, göbek üstünde, yok bir şey umurunda.
ellikten çıkmış eller, ekmek uğrunda.

derileri soyulanlar çamaşırdan.
eller, avuç içleri nasırdan.

karımınkiler öylesine, çocuğuma bakmaktan,
tahta uğmak,sabah karanlığı ateş yakmaktan.

açılmış, kapanmayacak avucundan belli
dilencinin eli.

eller,eteklerde, baygın düşmüş bir ara.
eller, sarılmış demir parmaklıklara.

bir elim kalem tutmuş, yazı yazar.
iki elinde kazma, toprağı kazar.

el var titrer durur, el var yumuk yumuk.
el var pençe olmuş, el varyumruk.

hepsi de etten, deriden, tırnaktan;
farkları yok ama dal ucunda yapraktan.

atmış elindekini, tutmayacak bir daha,
eller görüyorum, eller, açılmış allah'a...