en hüzünlü veda vakti sözü

1 /
palaçor palaçor
artık demir almak günü gelmişse zamandan
meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan.
hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol;
sallanmaz o kalkışta ne mendil, ne de bir kol.
rıhtımda kalanlar bu seyahatten elemli,
günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli,
biçare gönüller! ne giden son gemidir bu!
hicranlı hayatın ne de son matemidir bu.
dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler;
bilinmez ki giden sevgililer dönmeyecekler.
bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden,
bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden
(bkz: şair burada ne anlatmak istemiştir )
final donemi sozluge takilan mal final donemi sozluge takilan mal
sadece "gitme" demen yetecekken gitmememe susacaksın. suskunluğunun sebebi benimki gibi boğazında düğümlenen hıçkırıklar değil biliyorum, gitme demeyeceğini de... ben gitme demeni bekliyor olacağım. sen git, gitme demeni bekleyen gidişinle bitecek beni geride bırakarak... git...
fitnefücur fitnefücur
sessiz sözsüz bir gidişe hangi yürek dayanır? sarılarak konuşmaktır en hüzünlü vedalar... sözün bittiği vakittir o veda vakti... gözden süzülen yaşlardır o sözler... bir daha göremeyecekmiş gibi gözlerinin derinine bakmaktır, bir daha o kokuyu alamayacakmış gibi içine doldurmaktır koklayarak, bir daha dokunamayacakmış gibi sımsıkı sarılmaktır içine sokarcasına...
belki... kim bilir?
1 /