evde yalnızken aniden bastıran halay çekme isteği

a wierd hermit a wierd hermit
bazı zamanlar dizginleyemeyip fikrini eyleme geçirmek zorunda kaldığım istektir. diğer yazarlara da oluyor mu, merak ettiğimdir ayrıca. ömrümde bir kere halay çekmişliğim var, ki o da çok başarılı bir performanstı; kameraman gülmekten yere düşmüştü de internet fenomeni olmaktan son anda kurtulmuştum. heyhat, bazı dönemlerde evin içinde elime geçen bir iç çamaşırını mendil niyetine kullanmak suretiyle, doğu ezgileriyle değil de sımsıcacık balkan müzikleri eşliğinde çılgınlar gibi halay çekmek istiyorum. müziğin ritmine kapılıp kaybediyorum kendimi. derken, büyü bozuluyor, elimdeki iç çamaşırına bakıyorum, halayın coşkusuyla yerinden kaydırdığım halıya bakıyorum, ağır ve neredeyse hüzünlü sayılabilecek figürlerle hole doğru esrik bir halay çekmeye devam ediyorum, aynanın önünde duruyorum aniden. kendime bakıyorum, yalnızlığıma acıyorum, apansız düşüyor elimden külot. halay bitiyor.
edit: hiç yalnız değilmişim.
skadi skadi
çok can sıkıcı bir durum. bugün biraz halka karışıp hacıahmet dolaylarına inmem gerekti. ordan kaptım herhalde. bulaşıcı demişlerdi çünkü. evlerden ırak, iyi saatte olsunlar gelip kulağıma "john johny zachery" filan diye vesvese ediyor adeta. şöyle bir şeymiş sanırım.


1