ezilen insanların zamanla acımasızlaşması

huysuz fikir huysuz fikir
dayak yiye yiye dayak atmayı öğrenir insan, şiddet gösteren ebeveynlerin çoğu küçükken şiddet görmüştür. ya da sokakta arkadaşını döven çocuk evde şiddeti öğreniyordur. ne öğretilirse o işte ezilen de zamanla ezmeye başlar.
soolcan soolcan
genel olarak doğru bir önermedir. zimbardo deneyi de bunu kanıtlar. ezilen insanların diğerlerine karşı merhemet göstermesi beklenirken bu genelde ters yönde işleyen bir süreçtir. ezilenler ezme eğilimdedir.
polia polia
insan dayak yiye yiye dövmeyi öğrenir
insan yenile yenile yenmesini öğrenir
insan ezile ezile ezmesini öğrenir
insan sikile sikile sikmeyi öğrenir

bu hayatın acı bir gerçeğidir mk.
neverendingblueroad neverendingblueroad
yazılanların hepsi doğru ama özeti murat menteş yapmış: "hayatı bir ceza şeklinde yaşayanlar, her fırsatta suç işleyerek durumu dengelemeye çalışırlar." sebep katı yüreklere maruz kalmak, sonuç kaskatı bir yürek. bir nevi adalet.
2
fufirakifi fufirakifi
memed çocuk kocaman boynuzlu çift öküzün hayalini kurmuştu o yola çıkarken. ne iş verseler yapacaktı bu hayali için. bilemezdi ki köyün ağası tarafından aşağılanıp hor görüleceğini. dert etti bunu memed çocuk, gücendi, söyleyemedi kimseciklere. varınca hüyükteki nar ağacı'na bu işin böyle olmayacağını anlamıştı, hakim olamamıştı duygularına kaçıp gitmişti. ince memed olarak geri dönecekti memed çocuk.
blackdragon blackdragon
ezilen bir insan ya da ezildiğini düşünen diyelim zaten acımasızdır. çünkü farkında olmadan sürekli kendisini cezalandırır. yani kötülüğü dışarıda aramayın
insan ne yaparsa kendine yapar.
kibarmortis kibarmortis
bu biraz da merhametli olduğu için suistimali bol bol görmekle de alakalı olabilir. millet biraz beyinsiz olduğu için sevgiyi nasıl kullanacağını pek beceremiyor. e insan da "sikerim ben bu salaklarla mı uğraşıcam" diyor laf anlatmaktan bıkıyor ve insanlardan beklentisi kalmıyor veriyor kalayı. bir de bunun yıkık ve cahil olarak 2 ayrı simülasyonu daha var. özetle iki elimizle bir siki tutamıyoruz