gardırop

spyder spyder
giysi vs konulan, düzenlenen dolaptır. kelime köküne bakarsak giysi koruyucu, muhafaza edici anlamı elde edilir. (fr. garde-robe)
as time goes by as time goes by
-- spoiler --

her şey yakın bir arkadaşımın ''sana kimse aşık olmaz lan'' demesiyle başladı. aslında haklı. bunu aslında pek bi' geç anladım. daha yeni bile sayılabilir. gerçi zaman zaman bu idraki yaşıyorum, yani şey demek daha doğru, dönem dönem ben bu gerçeği yeniden idrak ediyorum, unutuyorum, sonra yine idrak ediyorum. ömrüm iki idrak arası unutmakla hülâsa edilebilir.. eskiden böyle konuşurlarmış mîrim.

yeni nesille ve kendini yeni nesle adapte eden bizim nesille hiç aynı saz teline, aynı bam teline basmıyoruz, basamıyoruz. işte ben de bu minvalde çok sıradanım ve bundan da çok memnunum. ne bileyim, öyle akşam dışarı çıkmam, genelin anladığı şekilde aman aman sosyal değilimdir. hatta tek aman kullansam bile yeridir bu konuda. ''aman''larımı israf etmeyeyim. stajyer de olsam avukatım lan bi kere. hani arada sakal uzatırdım, kirli sakallıktan bi' puan kazanıyım, sempatik görüneyim derdim ama artık onu da yapamıyorum. yumurta gibi dolanıyorum. sohbet desen o da yok, sarmıyor şimdikilerin muhabbeti. yanlış çağda doğdum sanırım. 1700'lü yılların anadolu'sunda doğmuş olsam iyi bir ortam insanı olacağımdan eminim. çok aşığım var derlerdi bana, yani en azından öyle olmasını umuyorum.

arada bloğa yazardım, hani bu bir yetenekse, fena da yazmazdım, şimdi onu da beceremiyorum. duygularımı, düşündüklerimi bir bütünlük içinde blog konseptine sokamıyorum artık. sokacak bi' şey kalmamış hafız. daha doğrusu yazacak şeylerime kıtlık gelmiş. lafların tatlı uzamaları yerlerini sündürmelere bırakmış. biraz daha zorlasam kopacak.

gerçi aşk aradığımı kim çıkardı? kavuştuğumda meşk, kavuşamadığımda aşk olacaksa eğer, ben meşk isterim. aynı sazı çalabileceğim biriyle ama. farklı sazlar çalarsak olmaz, istemem. ama düşün artık ben aslında saz çalmayı da sevmem hatta çalmasını da bilmem. metaforlarım bile can çekişmekte lan. durum o kadar vahim.

az daha sabredin bitiriyorum; küçükken yalnız kalmak istediğimizde, evdekiler kızdığında ya da komşunun çocuklarıyla oyun oynarken saklandığımız o annenin çeyizinden kalma gardıroplar vardır ya herkesin evinde. korkardık biraz ama kendimizi de güvende hissederdik. anlayacağınız hem tımarhanemiz hem de huzurevimiz olurdu. şimdilerde ne dertlerimiz ne de dev yarasa vücudumuz sığar oldu gardıroplara. keşke büyükler için de yapsalar, ne güzel olurdu. di mi?

-- spoiler --

hisseden kıssa her şey yakın bir arkadaşımın ''sana kimse aşık olmaz lan'' demesiyle başladı. aslında haklı. bunu aslında pek bi' geç anladım. daha yeni bile sayı... blogspot