geçmiyor günler

ne me quitte pas ne me quitte pas
90'lı yılların fantazi modasının bir ürünü olan özcan deniz şarkısı. o yıllarda okula minibüsle giden gençliğin istemeden ezberlediği şarkılar listesinde güzide bir yer işgal etmektedir mezkur şarkı.
uykulu uykulu
burda çiçekler açmıyor
kuşlar süzülüp uçmuyor
yıldızlar ışık saçmıyor
geçmiyor günler geçmiyor

avluda volta vururum
kah düşünür otururum
türlü hayaller görürüm
geçmiyor günler geçmiyor

dışarda mevsim baharmış
gezip dolaşanlar varmış
günler su gibi akarmış
geçmiyor günler geçmiyor

gönülde eski sevdalar
gözümde dereler bağlar
aynadan hayalim ağlar
geçmiyor günler geçmiyor

yanımda yatan yabancı
her söz zehir gibi acı
bütün dertlerin en gücü
geçmiyor günler geçmiyor

(bkz: aynada hayali ağlamak)
aa bu benim lan aa bu benim lan
özcan deniz'in özcan deniz olduğu zamanlardı, o zamanın deyimiyle ortaokuldaydık belki de ilkokulda. ilk okuduğumda aklıma gelen; geçmiyor derken ordaki i çok pis incelirdi, o harfide ea gibi olurdu. şu an düşündümde o yaşta bunu da dinlediğime göre harbiden de geçmiyormuş günler. *
nufyank nufyank
ahmet kayanın da seslendirdiği ve ayrı bir renk verdiği öss ye hazırlık sırasında hafta içine düştüğüm zamanda,herşeyin kötü gittiği zamanda bir sene boyunca ara ara dinlediğim şarkıdır.
albia albia
şu an içimden çığlıklar atarak ve gözyaşları akıtarak (o da içimden tabi..) söylediğim şarkıdır.

neden mi söyleyemiyorum reel olarak? etraf kalabalık çünkü..ve ben hala bu günlerin neden geçmediğini sorguluyorum.