huzur bulunan yer

venedik kırmızısı venedik kırmızısı
herkesin kendini bulduğu bir yer vardır. bazen bir insandan çok o yerin manzarasını incelikleriyle tanımayı tercih ederiz. genellikle bizim kaçış yerimizdir. bu dünyadan kaçmak için oraya gideriz. orası da bu dünyadadır lakin siz oraya gittiğinizde artık bu dünyadan değilsinizdir.

ailevi problemler, ekonomik sorunlar, psikolojik buhranlar... onlarcasıyla çeşitlendirebileceğimiz bu sorunların en çıkmaz noktalarında kendimizi bu huzur bulunan mekanlarda buluruz. sizin oraya gitmenize sebep olan her şeyi arkada bırakarak gidersiniz oraya. günah çıkarmak, tövbe etmek gibidir. oraya vardığınızda artık temizsinizdir. oradan ayrıldığınızda yine kirli...

benim huzur bulduğum yer istanbul çengelköy'deki şarapçılar iskelesi'dir. mevzu şarap değil. para varsa içerim. mevzu iskele, deniz, köprü. mevzu istanbul!

her gittiğimde bir şeylerden kaçmış insanları görüyorum orada. korkaklıktan değil, geriye temiz bir şekilde dönebilmek için.

sizin de kendinizi bulduğunuz bir yeriniz olsun ciğerlerim. bir mekan olması şart değil. bir ailede de huzur bulunabilir, bir dostta da. ya da klasik olarak eşsiz bir manzaranın önünde de. kendinize bu karmaşık dünyada bir yer bulun, bir yer edinin ciğerlerim.

iyi akşamlar. saygı, sevgi.
biliyoruzdakonusuyoruz biliyoruzdakonusuyoruz
annelerin dizleridir.

insanın bütün ağrıları son bulur orada. hele bir de saçınızla oynanıyorsa demeyin keyfinize. bunun yaş ile de bir alakası yoktur. o yaşadıkça 30 yaşında eşşek kadar herif bile olsanız bu size huzur verir.
yav he he yav he he
benim için yurt dışında bizim gibi zihniyet yapısına sahip olmayan ülkelerdir. kendimi o kadar rahat hissediyorum ki. kimseye karşı çok dikkatli olmam gerekmiyor, kimse beni yargılamıyor, gece dışarı çıkarken endişelerim olmuyor. kafanın rahat olması böyle bir şey. hiç dönmeyi istemiyorsunuz. yılda iki kez ailemi görmeye gelsem yeter.
küçükharfleyazılanherşeyyanlıştır küçükharfleyazılanherşeyyanlıştır
çok ani bir şekilde burası breda olacakmış gibime geldi. son bir saattir breda'da nasıl yaşarım araştırması yapıyorum. koşu varmış. bir günlüğüne koşmaya gidip inceleyeceğim. bu fikrimin değişmesi de max 1 gün alacak. zamanla kendini tanıyor insan.
ophelias ophelias
hayatta en büyük huzuru havalimanlarında buluyorum. çünkü yaptığım eylem "gitmek". uzaklaşmak, her şeyi geride bırakmak... bunlar beni acayip mutlu ediyor.
acarabi acarabi
ilçemizin en büyük parkında sakin sakin turlayıp, etrafı seyretmek.
bu yaşta nedense başka bir şey huzur vermiyor artık.
yıllarrrr...