insanın büyüdüğünü anladığı an

1 /
gazozağacı gazozağacı
büyüyene kadar senin olan sorunlar hep kurtarıcıların tarafından çözülmüştür sen farkında olmadan.ama ergenliği bitirip olgun bir birey olduğunda ve okul bitip iş hayatına girdiğinde ve kendi hayatını yaşamaya başladığında karşılaştığın ilk sorunda bunu başarabilirim dediğin an büyüdüğün andır
denizabeth denizabeth
küçükken annem ve babamla akşam bir yerlere gideceğimiz zaman; bir elimden annem tutardı bir elimdende babam.bende kafamı gökyüzüne kaldırıp yıldızlara baka baka yürürdüm. çünkü hayatta en güvenebilceğim 2 insanın elindeydim ben düşmek üzere olsam onlar tutardı, onun rahatlığı vardı.
akşamları yine dışarı çıktığımızda annem ve babam elimi tutmayı bıraktıklarında büyüdüğümü anladım.

(bkz: acı gerçekler)
bilebilebiikikere bilebilebiikikere
otobüste tek başına ayakta gitmek. hiç kasmıyorum lan artık tutacağı da rahatça tutuyorum boyumda uzamış, farkındayım artık 8 yaşındaki cedric değiliz harbi, nasıl da geçti yıllar. annemle ayaktayken başka teyzeler derdi be ''gel yavrum benim kucağıma otur annende rahatça gitsin'' diye. şimdi diyen yok, demek ki değişti bi boklar. koccaman adam oldum lan...
equilibriumm equilibriumm
çocukluğun ne kadar güzel olduğunu anladığın andır.
ben çocukken büyüklerim aralarında konuşurlardı "keşke onun gibi ( yani ben) kalsaydık" diye bende anlamazdım derdim ki neden böyle düşünüyorlar, düşündüklerini o zamanlar o akılla küçümserdim, onları düşünürdüm "ceplerinde bir sürü para var istedikleri herşeyi yapııyorlar hemde izin almadan "işte büyük olmak o kadar kolay cümle ile tanımlanamadığını anladığım an, o küçümsediğim düşüncelere sahip oldum.
1 /