instela yazarlarının ruh halleri

162 /
ophelias ophelias
bugün şaşırtıcı şekilde iyi hissediyorum. nadir olur bu bana. genelde depresif, bok gibi bir ruh halinde olurum. ne kadar sürecek bakalım.
kucukkadın kucukkadın
evde tek başına çalışırken bir taraftan da ev hanımlığı yapmaktan bıkan ama aynı zamanda dışarı adımını atmak istemeyen.

öyle bir şey işte..
neyçırsever neyçırsever
serbest. ruhum sanki çıktı geziyor etrafta. şuanda burada olsam da sanki oradayım da aynı zamanda. sınırlarım genişlemiş gibi. hem yerde hem de gökteyim gibi. adım atınca gitmek istediğim yere götürüyor ayaklarım, çıplaklığımla memnun, rüzgarı dinliyorum yakından esip geçen.
özgürüm, nerede olmak istersem oradayım. duvarları yıkmadan kaldırdım, beni çevreleyen tek şey dünya artık. gökyüzünün altındayım, eskiden tanıdığım ama sonra küstüğüm. evet, çıplağım, kimseye hesap vermeyecek haldeyim ve biliyorum, doğaya ben böyle geldim.
kaktus ve papatya kaktus ve papatya
kendimi affetmeyi çok istiyorum. bazen aklıma geliyorsun aslında hiç çıkmıyorsun aldığım her nefestesin. tek istediğim senin beni affetmen aslında…sen beni affedersen sanki eskisi gibi olacak her şey, güldüğüm zaman gözlerimin içi gülecek yine gittiğin günden beri söndü içimde ne varsa. içimde yaktığın ateşinle yanıyorum. sana demek istediğim vazgeçmedim ben senden…en mutlu anımda da en üzgün anımda da yanımdasın. sen benim rüyamdın. hala koynumdasın, tek dileğim cesaretimi
toplayıp ziyaretine gelmek…
cahit zarifoğlu anlatmış ne varsa "bir tabut düşün; içinde ben..
i̇çimde sen."
162 /