instela yazarlarının şu an hissettikleri

27 /
x biri x biri
10-15 gün kadar sadece şortla üst baş açık yatma sonucu üşüttüm mü ne. yazın ortasında üşüyorum. bu da insanı hiçbir şey yapmak istememeye itiyor.
lobotomic lobotomic
yaklaşık 2 yıldır yokum burada. hatta bu hesabı da sayma. 4 yıldır yokum. eski sevgili misin ey instela? yine döndük buraya.

ben yokken sözlükte neler döndü, özet geçene seri layk artı takip atarım.
beyond doubt beyond doubt
temmuz ayında benim hatay'da memleketimde olmam gerekiyordu. instagramda hikayelere baktım tüm akrabalar, tanıdıklar toplanmışlar bahçede oturuyorlar, mangal yakılmış, babam bağlama çalıyor, keyifler mis... gece gece hüzünlendim :/


sifacı sifacı
insanlar hep mi gider?
insanların kalacağı varsanısına inanıp yaşamaya devam etmek o kadar rahatlatıcı ve umut vadedici ki. bir anda bütün ilüzyon ortadan kalktığında karşılaşılan gerçeklik her seferinde artık üzmez sanılıyor ama her seferinde daha derinime kadar kanatıyor. artık yüzleşmek vaktidir, onlar hiç bizimle olmadılar ki gitsinler


1
birgecevaktikoynumagel birgecevaktikoynumagel
hocam, evet bir şeyler hissediyoruz sürekli ama keşke sadece bizzat kendi hislerimizle kalsaydık. bir de ipe sapa gelmez, yıllarca bir baltaya sap olamamış, aslında bir numarası olmayan ama sadece sevdiğimiz için yakınımızda tuttuğumuz insanları düşünelim. nitekim sevecegimiz insanı hem seçemiyoruz hem de sevdiğimiz için sevmediğimiz ne özellik varsa görmezden geliyoruz. bu insanların hissettirdiği duygu var bir de. bu lanet insanların bizi değersiz hissettirmeleri ve salak yerine koymaları çok tatsız duygular hissettiriyor, üzülüyorum. birgecevaktikoynumagel biraz üzgün maalesef. instelaya ilk giriş yaptığımdan beri üzgünüm, 30 ocaktan beri lanet ediyorum. biraz nefret kustuktan sonra gitmeyi tercih ediyorum. sevgiyle kalın
seniburdakimseduyamazbebek seniburdakimseduyamazbebek
tam da şu an evli olsaydım da canım sevdiğim bey sırtıma bir masaj yapsaydı diye düşünüp bir parça üzüldüm. her ne kadar yalnızlığı sevip fanatiği olsam da insan bazen bir nefes aramıyor değil. neyse, on dakikaya geçer.
böyle buyurdu kontes böyle buyurdu kontes
bugün cuma ve ben es verdim düşünmeye.
en azından tek bir gün bana kalsın istedim.
son günü haftanın,bir sürü telefonlaşma ve maillerin...
cumartesi pazar girecek,yine devam edecek aslında hayat,
amma öyle amma böyle,bir şekilde...
ben yine büyüyecek,yalnız olacak ve belki bu yalnızlık tutsağında öleceğim.
birileri yine mutlu olacak...
birileri yine yaşayacak...
ben yine böylesi boş tavana bakıp hafif bir tebessüm edeceğim.
gidenlerden gidenlerden
tiksinti.
utanc.
korku.
hirs...

bir yandan kocalari tarafindan hunharca oldurulen kadinlar diger yanda da "bir kadinin en buyuk hayali olan gelinlik giymek...." le baslayan zirvalar. nefret ediyorum abi, bi kadinin en buyuk hayali bu degil. bi hayali olmayan insanlar da olabilir. hem ayrica bu ulkede bi kadinin herhangi bir hayali olmasi buyuk luks. gercekten bak. hayatta kalma mucadelesi hep.
nasil kandiriyoruz birbirimizi ya, herkes birbirini kandirmaya nasil meyilli.

sevgiyle saygiyla hosgoruyle degil milletin gozune neyi nasil sokarim mantigiyla yasadigi icin cogu insan hicbir zaman cogunluk ne tatminkar olacak ne mutlu.
o kadar sagliksiz bir toplumuz ki....
artik be diyecegimi sasirdim.
27 /