nulla dies sine linea

acilin ben maxfaktor uzmaniyim acilin ben maxfaktor uzmaniyim
çocuk gülümsüyorken değişiyordu dünya. bir dün ile bugün çizgisinde çocuk gülümsemesi solarken büyüyordu.

mantık büyüdükçe anlamlılaşırken belirsizleşiyordu.

büyüdükçe tek gerçek gizin ve öğrenme hevesinin verdiği tutkuyla kalıyor. bu yüzden takip etmeli. heyecan gerek arasıra ve bu yüzden izlemek gerek.
nulla dies sine linea nulla dies sine linea
daha ne kadar zaman bir duvar olabilirim, rüzgarı kesen?
daha ne kadar yumuşatabilirim
güneşi, gölgesiyle elimin.
durdurarak mavi oklarını soğuk bir ayın?
sırtımı kuşatıyor, kaçınılmaz bir biçimde,
sesleri yalnızlığın, acının.
nasıl yumuşatır onları bu küçük ninni?

daha ne kadar zaman bir duvar olabilirim
çevresinde yeşil bahçemin?
daha ne denli sargı olabilir ellerim
onun yarasına, daha ne denli avutup
rahatlayabilir sözcüklerim
gökyüzündeki parlak kuşlar gibi?
korkunç bir şey, açık olmak
böylesine: sanki bir yüz geçirip
dünyaya salmışlar yüreğimi.*