pencereden kar geliyor

1 /
dna dna
dinlendiğinde insanın içine garip bir hüzün verir. aileye uzaktayken ve yalnızken adama çok koyar be bu türkü.
kaleydoskop kaleydoskop
insanın içine oturur dinlenildiğinde. hele gecenin 3'ünde uykulu halinizle dinlemeye kalkmışsanız iliklerinize kadar işler, ağıt kokan bir ninni gibi sizi uykuya salar. aradan bir kaç saat geçer. boşluğa düşme hissiyle gözünüzü açarsınız ve hala çalmaktadır sizi hiç yalnız bırakmamacasına. üst üste dinlenilmemesi gerektiğini anlarsınız etkisi altında kurtulmanın zorluğundan... nasıl bir ağıttır bu, nasıl bir sestir ki insanın içini lime lime eder... yorum öyle can alıcıdır ki zaten kendinizin değil söyleyenin acısını duyarsınız resmen.
dengesek dengesek
gurbette olan insanlar için hep bir boğaz düğümlenmesidir. ağlasan ağlayamazsın. defalarca dinlediğimi hatırlıyorum da daha çok megolaman durumlarda dinlenme ihtiyacı duyulur. memleket özlenince. aaaaaaah ahhhhhhhh
ruhefza ruhefza
ne gurbetteyim ne de sevgilimi eller aldı... buna rağmen bu türküyü erkan oğur dan dinlerken hissettiklerimi çok az şey hissettirebilir. kutsallık mertebesine ulaşmıştır...
i see mal people i see mal people
harput yöresi türküsüdür. rakıyla iyi gider.

pencereden kar geliyor aman annem
gurbet bana zor geliyor aman annem
gurbet bana zor geliyor ben öleyim

sevdiğimi eller almış aman annem
o da bana ar geliyor aman annem
o da bana ar geliyor ben öleyim

kekliğimi doyurdular aman annem
kanadını ayırdılar anam annem
kanadını ayırdılar ben öleyim

bu nasıl yaraymış aman annem
beni senden ayırdılar aman annem
beni yardan ayırdılar ben öleyim
baharda geldim baharda geldim
urfa yöresinden, sözleri cemil cankat'a ait, derlemesi muzaffer sarısözen tarafından yapılmış bir türkü.

pencereden kar geliyor
aman annem gurbet bana zor geliyor
ben öleyim

sevdiğimi eller aldı
aman annem bu da bana ar geliyor
ben öleyim

bu nasıl zalim yaraymış
aman annem beni senden ayırdılar
beni yardan ayırdılar
ben öleyim
hüzünden bozma mutluluk hüzünden bozma mutluluk
yazın ortasında dinlendiğinde bile insanın içini üşütür.

biz dinlerken dayanamıyoruz, bunu yaşayıp da yazan neler çekmiştir kim bilir.bu kadar acı vermesine rağmen, her seferinde ağlayıp "bi daha dinleyemem, imkânı yok" diye yemin ettikten sonra hem de birilerini en çok özlediğimiz zamanlarda aklımıza geliyor yine.dinledikçe sol yanımızın ağırlaştığını hissediyoruz.yine de boşluğu dolduramıyor, oysa murathan mungan'ın dediği gibi o boşluğu dolduran eksilmemizdir.

"bu nasıl zalim yaraymış
beni yardan ayırdılar
ben öleyim" *
munal munal
insanın yüzünden gözyaşı süzülmesine neden olan parçadır, türküdür, durduk yere adama koyandır.
hele bi de evinden uzaktai uzak yaz okulunda final haftasıysa oy.
şimdi adamın kişiliği nasıl değişmesin.
1 /