sabahları kocaman bir yalnızlıkla uyanmak

2 /
ıasybd ıasybd
benim böğrümde oluyor bu ya, böğrümde kocaman bir yalnızlıkla uyanıyorum, sanki böyle böğrüme pıçak sokuyorlar gibi ama tam öyle de değil, atlatamadım bir türlü. haftasonları ise döşüme doğru yalnızlıkla uyanma sancısı çekiyorum, ama o çabuk geçiyor, çok kocaman değil o daha minimal, daha çok bir hissi kablel vuku şeklinde cereyan ediyor.
mevsimbaharı mevsimbaharı
valla sabah o hisle uyanmak için pek uygun zaman değil. haftasonu sabahı olabilir de, haftaiçi genelde paldır küldür biraz daha uyusaydim ya da gece neden geç uyudum ki düşüncesiyle sıcak yorganin altından kalma ve saate bakıp hazırlanma sürecinden dolayi hislenim yaşamak zor. fakat akşama doğru işten ya da okuldan eve gelince bi garip hissediyorum. yani kimse yok, yemek yok, ses yok. normalde sessizliği sakinliği severim ama bir yerden sonra uzun süreli yalnızlık iyi gelmiyor insana bence. annem ilk yalnız kalma zamanında bana "sen okudun, her zaman yanımızda olamazsin. ev kızı olsaydin okumasaydın yanimda kalsaydın ama okudun. evlenene kadar tek yaşayacaksın belki" demişti. zaten bu cümleden sonra yalnızlık adına evlenmeye sıcak bakmaya başladım. yalnızlık asla 30'dan önce evlenmeyi aklından dahi geçirmeyen birine neler yaptı ya.
peynir gemisinin kaptanı peynir gemisinin kaptanı
birden fazla kere, uyandığımda -atv'de eskiden bi dizinin sahnesinde izlediğimi hatırlıyorum- kendimi kabirde hissettiğim olmuştur. üstümde, yanımda görünmez bir duvar; ekran koruyucu, oyun ve oyalanma yeri dünya bitmiş ve şimdi...

ve şimdi ölüm.

ölüm. ölecek olmamız az hatırlanan ama çok çarpıcı gerçek değil mi? kafamızdaki soyut, teroik ölüm duygusundan bahsetmiyorum; "kanlı-canlı" ölüm bahsettiğim. yıl iki bin bilmem kaç ve bu dünyadan bir kaptan geçti. son an nasıl olur? hadislerde anlatıldığı gibi anlamadan kolayca mı, kolayca olsa ya. hayalimizin hedeflerimizin ne kadarını gerçekleştirdik? dünyada iyi olarak kalabildik mi?

sevgiliden, yardan, ana-babadan hatta vatandan ayrı kalmanın yalnızlığı çok acı, yalnızlık zaten çok şiddetli bir duygu.

ama gördüm ki en zor yalnızlık bm "ellerin yaptığına bakıldıdığı gün"ki yalnızlık. dünyada yalnızlığı sana azap veren annenin senden köşe bucak kaçtığı bir yalnızlık.

o gün, yalnızlığına kuran, peygamberler ve salih amellerin eşlik etmesi duasıyla.
polia polia
sabahları kocaman bir ıslaklıkla uyanmaktan yeğdir zaannımca. bir de sabahları yanlışlıkla uyanmak var o en fecisi.
2 /