şeref

kızılcık şerbeti kızılcık şerbeti
özellikle erkeklerin ağzından düşürmediği ve kadınlarında "ayyyyy çok şerefliiiiii benim sevgiliiiimmmm" ayarında bir sürü cümle kurdukları kelimedir.

oysa; şeref dediğin haysiyettir. karakterinden ödün vermemeye çalışmak, versen bile bunu adam gibi karşısındakinin ruhunu ezmeden yapmaktır. şeref dediğin yanlışlar üzerine yanlış yapmak değil, yanlışlar üzerine hatayı kabul etmek, af dilemek, arkadaşça ve sıcacık bir el uzatmaktır.
kızılcık şerbeti kızılcık şerbeti
şeref dediğin o her an gurur duyduğun "erkekliğin"le olmaz, şeref dediğin o her an namusluyum edasıyla gezdiğin "kızlığın"la olmaz, şeref dediğin "insan olman"la hiç olmaz...

şeref dediğin sözünün arkasında durmaktır ey adam!

şeref dediğin namus kelimesinin ardına sığınmayıp dürüst olmaktır ey kadın!

ve sen! insan olan! o insanlık dediğini hayvanlar bile birbirine yapmıyorlar!

zorunlu tanım: şeref haysiyettir,dürüstlüktür falandır filandır.
chixculub chixculub
bugün tanıştığım bir elemanın kardeşiyle diyaloglarında kullandığı sözcük. (şeref naber ya? şeref nerdesin, alo şeref gibi) elemanla ortak arkadaşımız "bakmayın şeref dediğine, şeref diye biri yok, kardeşiyle birbirlerine öyle sesleniyorlar." niye diye sormadan ekledi "bunu bilemezden önce 6 ay boyunca çocuğa adının şeref olduğunu sandığım için şeref dedim. meğer mevzu başkaymış. daha önceleri birbirlerine "şerefsiz" diye hitap ediyorlarmış. babası bakmış çocukların hali kötü kulaklarını çekmiş onlarda biraz kısaltıp "şeref" "şero" diye birbirlerine hitap etmeye başlamışlar."