sözlük yazarlarının söyleyemedikleri

üç hürellerin dördüncüsü üç hürellerin dördüncüsü
yazarlarımızın içinde kalan, herkese veya hiç kimseye söyleyemedikleri, ama yine de bir şekilde dile getirmek istedikleri şeylerdir...

mesela benimki...

2017'nin kasım ayında bir cumartesi gecesi, kıbrıs, beşparmak dağlarını yakından gören bir tepede havan atış denetimleri zamanıydı. bizim bölük adına denetleme alan nöbetini tutmak bana düşmüştü. nöbet bitimi kurduğumuz çadırlardan birine girmişim, hayatımda ilk defa uyku tulumunda uyuduğum gece... o gece annem yıllar sonra ilk defa rüyama girdi, küçüktüm, elimden tutmuş yürüyorduk bir caddede, buydu rüya.

evimden, okulumdan, sevdiğim herkesten uzun zamandır çok uzaktaydım ama o dağın tepesinde, o çadırda, yanımdaydı sanki annem. 3 yıl geçmiş askerden döneli, bu rüyayı anneme şu anda bile söyleyemiyorum, kadın üzülmesin, yüreğine inmesin diye.
1
demkeş demkeş
her şey boş. calıştın cabaladın savaştın, kalp kırdın, yendin toplumda iyi bir yere geldin eee sonrası.kaybettiğin, yaşayamadigın, kıymetini bilemeyerek doyamadığın gençliğine hasret bir yaşlilık .yaşlı değilim ama olacakları önceden hissediyorum.
evolet evolet
bir sürü laf biriktirdim içimde sana.. gönlümden gönlüne gönderdim.. belki duymadın ama bilirim sızlamıştır kalbin. dağ oldu üzerime yıkıldı özlemin.. cümlelerinden uzak kalmak yoruyor. hayatın yükü sensizlikte daha da artıyor. rüzgar esiyor arada, kokun geliyor uzaklardan. ben de sana geleyim istiyorum ama hiç bulut yok havada.. yıldızlar ayrı belirgin gökteki ateş böcekleri gibi.. pencerenin önüne gelirlerse yine iyi bak onlara belki görürsün gülümsememi..