ufuk

geçmiş zaman yolcusu geçmiş zaman yolcusu
"bir akşamüstü, iş çıkışı, güneşin son ışıklarıyla aydınlanan ufka doğru başımı kaldırıp baktığımda bu pembe çizgiyi en son ne zaman gördüğümü sordum kendime. en son ne zaman yaşadığımı... ufka bakmayınca insan, yaşamış sayabilir mi kendini. ben sayamadım. gökte mavi, pembe, kızıl, beyaz... bir renk cümbüşü içinde birleşiyordu. bütün özlediklerim, karım, çocuklarım, yitirdiklerim, kol kola girmiş, mutlu bir şarkı mırıldanarak dans ediyorlardı. bense her zamanki gibi, sadık bir kapı köpeği, kafesime tıkılmaya gidiyordum. birdenbire elimden tutup kendimi dağa, renklerin kaynaştığı ufuk çizgisine doğru fırlattım. gözlerimde bir masal kamaşması, kulaklarımda özlemin uzaklaşan uğultusu, bir renk cümbüşü, pembe, kırmızı, kırmızılar içinde karım, kızım, oğlumun gözleri, bayram sevinci içinde özlediklerim, şarkımız..."*