uykuların doğusu

aziz magnolia aziz magnolia
bittiğinde tekrar başlayan ve sürekli bitip sürekli başlayacak olan roman.

sayfalar ilerlediğinde, kitabın sonunda çok daha farklı şeyler olacağını seziyorsunuz ama, bence yeterince şaşırtıyor sizi kitabın sonu. durup düşünüyorsunuz, vay be diyerek. böyle kitaplar da yazılabiliyormuş demek ki diyorsunuz, ben dedim. hele ki, kitabın sonunda, hasan'ın dayısının, kolsuz ve bacaksız, çocuklar tarafından bir top gibi oradan oraya savruluşu, öyle güzel anlatılmış ki, lanet ediyorsunuz o duruma. çok güzel bir şey aynı zamanda canı da acıtabiliyor, ilginç.
imkanatutuldum imkanatutuldum
sanki marquez okuyormuşum gibi. onun romanlarındaki gibi okumaya kapılıyorsunuz, ne okuduğunuzu düşündüğünüzde sadece kapıldığınızı farkediyorsunuz büyülü gerçekliğe.