vazgeçtim

kırmızıdenizyıldızı kırmızıdenizyıldızı
7 oldu. sezen durmadan soyluyor. bense bugun basladigim sigarayla, ve rakiyla eslik ediyorum kendisine.

"bir ah de yeter."

demiyor ama, demedi. bugun bana yalan soyleyen adama donup de, sana artik guvenemem dediginde yuzume bakti sadece. guvenme o zaman dedi. bana yalan soyledi. yalan. bense hep seffaftim. oyle bir sevdim iste.

"yokolmak anidir simdi."

o brunchta sessizce yedik kahvaltimizi. hep kaderim midir, kederim midir bu benim bilmem, hep suskun yemek masalarinda yasiyorum bu acilari bu adamla.

bicagi sokmasi yetmedi, omurgami da alacakti elbette.

her gun bir aradayiz, istemedim senle dogumgunumu kutlamayi, sana hesap vermek zorunda degilim dedi, evlenmek uzere olan kiz arkadasiyla gorusmusler. her an tartistigimiz, bana nisanlisina asik olmadigini soyleyip savundugu o kadinla..

ve sonra, hesabi odedim ve bir kadeh sarap soyledim.

ve beni orda oylece aglarken birakip gitti. yine.

sezen soyluyor fonda. "bu da gecer neler neler gecmedi ki?"
yine de dusunuyorum bu gece, aska vurgunum ben, ama neden yeterince sevilmiyorum ben? neden hep boyle yanlis sekilde, yanlis hikayelerin ortasinda buluyorum kendimi?

varsa hakkim helal olsun ama cok sevmistim be. gururumu kiracak, inadimi yumusatacak, hircin yanlarimi torpuleyecek, kendimle kavga edecek kadar cok sevmistim be.

ama "alisilmiyor aciya, yok kaidesi kurali." icimdeki aci tarifsiz, ayrilik acisi degil. bana yalan soyleyisini onemsemeyisi dahi degil bu kadar acitan.

beni yeterince sevmemesi beni acitan.

gozumun icine baka baka sana karsi sorumlulugum yok diyebilisi.

yine ayni sarkiyle noktalaniyorum.

vazgectim. kanaya kanaya, canimi acita acita vazgectim.

hem zaten. "hic tanimaz tenim ellerini, bilmez yuregim bilmez yuregini."

yokolmak zamani simdi.
bu başlıktaki 106 giriyi daha gör