yazarların söylemek istedikleri

14 /
sakın gelme sakın gelme
her gün ölüm haberi duymak kadar yürek yoran bir şey yok. yaşarken nefes alamamak fiili bünyemde faaliyete geçiyor ölüm haberlerini okudukça.
geçenlerde polonya'da erasmus yapan gencin, pkk'lı terörist tarafından öldürülmesi haberini okudum. dün de başka bir şerefsiz teröristin yeni zelanda'da yaptığı katliamı izledim. bu olaylar dışında da sürekli ölüm haberleri okuyoruz. bunca üzücü haberden sonra insanların sosyal medyada vs eğlenmeye devam etmesi rahatsız edici. hayat devam ediyor tabii ki fakat yeni zelanda'daki saldırıyı izlediğimden beri tahammül edemiyorum. en azından böyle durumlarda nezaketen azaltalım şu ota boka gülme eylemini. şair ismet özel de yoğun bakımda. inşallah kısa zamanda iyileşir.
lipelda lipelda
bismillahirrahmanirrahim...

öncelikle bunu yazarken hâlâ şaşkınlık içinde yazdığımı bilmenizi istiyorum.

geçenlerde annem bu aralar düşündüğün, istediğin şeyler olması açısından şanslı zamanlar aklına ne geliyorsa düşün ve iste dedi. ondan önce de kafamda iletisimimin çeşitli sebeplerle koptuğu bir arkadaşım var. annemin bu dediğini düşünmeden aslında evrene o mesajı vermişim demek ki. numaram bile değiştiği için bana ulaşamaz dediğim kişi beni unutmamış ve mail atmış sen yaşıyor musun diye ❤️ hemen cevap verdim bekliyorum şimdi.

allah'ım inanılmaz mutluyum ve hâlâ inanamıyorum. yarın erken kalkmam lazım ama uyuyamadım.

edith piaf : uyandım hâlâ cevap yok.:(
işin garibi ayni şekilde bir başka arkadaşım sosyal medyada bulmuş eklemiş.

edith piaf iki : numarasını buldum mesaj attım şimdi ordan cevap bekliyorum. çok mu abartiyorum acaba ya?

veeeee edith piaf üç : konuştuk, onu çok özlemişim. sesine sarılmak istedim. çeşitli sitemleri oldu ama mutlu son. o la la...
baseline baseline
son 4 aydır ben ben değilim. hayatımdan çaldım bu dört aydır. öyle hissediyorum, mutsuzum. yıllarca karșı çıktığım halde, olması gerektigine inanılan saçma sapan bir ișleyișin, birileri mutlu olsun "tatmin olsun ve sussun" diye bir sürecin, içine girdim. bittim, tükendim bu süreçte. bitsin istiyorum artık bu anlamsız dönem. kaybettiğim kendimi istiyorum.
lora blood lora blood
insan yeri geliyor çok beğenerek aldığı kıyafeti bile kendine yakıştırmadığı için giyinmiyor..
benim için sevda da öyle. eğer yakışmıyorsa yüreğime, onun yüreği, zorla giydirmiyorum yüreğimin üstüne..
çünkü biliyorum ki, mutlaka yakışanı vardır.
katrina kasırgası katrina kasırgası
bütün gün psikopat gibi entrylerimi eksileyen gerizekalıya sesleniyorum; burası benim güncem, anı defterim. burada padawan olmamla ağır abi olmam arasında bir fark yok yani benim için, anılarım kirlenmiyo öyle. onu geçtim sözlük karmamla hayatıma devam etmiyorum. arkamdan konuştuklarını da duyup götümle gülüyorum ama neyse ki çok işim var da senle uğraşamıyorum adfghjkkl
uzaktan bakınca tatlısın aslında. ama çevrendeki herkesin ve hatta tanıştığın insanların bile bir süre sonra senden tiksinip iletişimi kesmelerinin nedenini bi düşün bence. o zaman belki yalnızlığının acısını insanlardan çıkarmamayı öğrenirsin. he bir de neden uzun süreli bi arkadaşlığın yok mesela. ya da neden çevrendeki herkes kaka sen iyisin sence. bunları da bi düşünebilirsin.
düşünmek mi dedim? sori.
gerizekalı, embesil seni.
son olarak inş eski sevgilileriniz ölür. kib bay
yüzbinbaloncukyuttum yüzbinbaloncukyuttum
kendi ayaklarım üzerinde duracağım diye sürünerek öleceğim.

eskiden işten gelirdim yemek hazır,her yer temiz,toplu. yemeğimi yer alırdım biramı film,dizi takılırdım. şimdi eve geliyorum her yer heryerde,ortalığı bok götürüyor. hiç birini yapmaya mecalim yok. yemek yapmıyorum,yaptığım yemek 1 hafta kalıyor. aç susuz kahve,sigara, bira döngüsünde ölmek üzereyim. işin kötü tarafı proje de bitti yeni iş beklerken alkolik olmak üzereyim. 24 saatim var ama hiç bir şey yapmıyorum.

hiç bir şey değil de ailemin yanındayken akşamları anahtarım bile olsa kapıyı çalardım, babam ya da annem " anahtarın yok mu senin" diye söylene söylene kapıyı açarlardı. oysa ben o söylentiyi seviyordum. şimdi kapımı açacak kimsem yok. eve geliyorum anahtarı çıkarıyorum,bomboş ev. insana en çok koyan bu oluyor poncikler.
kowbot 2 kowbot 2
kontrollü davranıp , güçlü görünmekten yoruldum . bunca seneye kadar biriktirdiğim dostluklarımın fasa fiso olduğunu acı şekilde deneyimledim. ve en acısı da telefonunu açtığın zaman konuşacak , dertleşecek kimsenin kalmaması. bir avuç suda debeleniyorum resmen okyanusları aşarak geldim halbuki.
14 /